"1984" του George Orwell / Διαβάστε το οπωσδήποτε παιδιά!...

.................................................................

 George Orwell "1984"


 Διαβάστε το οπωσδήποτε παιδιά!...

«Πώς βεβαιώνεται κάποιος για τη δύναμή του πάνω σ' έναν άλλον, Γουίνστον;». Ο Γουίνστον σκέφτηκε: «Κάνοντάς τον να υποφέρει», είπε.

«Ακριβώς. Κάνοντάς τον να υποφέρει. Η υπακοή δεν αρκεί. Αν δεν υποφέρει, πώς μπορείς να είσαι βέβαιος πως υπακούει στη δική σου θέληση και όχι στη δική του; Δύναμη είναι να επιβάλεις πόνο και ταπείνωση. Δύναμη είναι να κομματιάσεις το ανθρώπινο μυαλό και να το συναρμολογήσεις πάλι, δίνοντάς του το σχήμα που θέλεις εσύ.

Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι κόσμο δημιουργούμε; Είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ανόητες ηδονιστικές Ουτοπίες που είχαν οραματιστεί οι παλαιοί μεταρρυθμιστές. Είναι ένας κόσμος φόβου και προδοσίας και βασανιστηρίων.

Ένας κόσμος καταπιεστών και καταπιεζόμενων, ένας κόσμος που, όσο τελειοποιείται, θα γίνεται ολοένα περισσότερο ανελέητος. Η πρόοδος στο δικό μας κόσμο θα σημαίνει πρόοδο προς περισσότερο πόνο. Οι παλαιότεροι πολιτισμοί ισχυρίζονταν πως ήταν θεμελιωμένοι στην αγάπη και τη δικαιοσύνη. Ο δικός μας είναι θεμελιωμένος στο μίσος.

Στο δικό μας κόσμο δε θα υπάρχουν άλλα συναισθήματα εκτός από τον φόβο, την οργή, τη θριαμβολογία και την ταπείνωση. Όλα τ' άλλα θα τα καταπνίξουμε - όλα.

Ήδη καταστρέφουμε τις συνήθειες της σκέψης που έχουν επιζήσει από την προεπαναστατική εποχή. Σπάσαμε τους δεσμούς που ένωναν τους γονείς με τα παιδιά, τους άντρες με τους άντρες, τον άντρα με τη γυναίκα. Κανένας δεν τολμά πια να εμπιστευτεί τη γυναίκα του, το παιδί του ή το φίλο του.

Στο μέλλον δε θα υπάρχουν ούτε γυναίκες ούτε φίλοι. Τα παιδιά, θα τα παίρνουμε από τη μητέρα τους μόλις γεννιούνται, όπως παίρνει κανείς τ' αυγά από την κότα. Το σεξουαλικό ένστικτο θα ξεριζωθεί.

Η αναπαραγωγή θα είναι μια ετήσια τυπική διαδικασία, όπως η ανανέωση του δελτίου τροφίμων. Θα εξαλείψουμε τον οργασμό. Οι νευρολόγοι εργάζονται πάνω σ' αυτό τώρα.

Δε θα υπάρχει πίστη παρά μόνο για το Κόμμα, δε θα υπάρχει αγάπη παρά μόνο για τον Μεγάλο Αδελφό. Δε θα υπάρχει γέλιο, παρά μόνο το γέλιο του θριάμβου για κάποιο νικημένο εχθρό. Δε θα υπάρχει τέχνη, λογοτεχνία, επιστήμη.

Όταν θα είμαστε παντοδύναμοι, δε θα έχουμε πια την ανάγκη της επιστήμης. Δε θα υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην ομορφιά και στην ασχήμια. Δε θα υπάρχει πια η περιέργεια, ούτε η χαρά της ζωής. Δε θα υπάρχει άμιλλα.

Πάντα όμως - αυτό μην το ξεχνάς, Γουίνστον- πάντα θα υπάρχει η μέθη της δύναμης, που ολοένα θα μεγαλώνει, ολοένα θα οξύνεται περισσότερο.

Πάντα, σε κάθε στιγμή, θα υπάρχει η αγαλλίαση της νίκης, η συγκίνηση να ποδοπατάς έναν ανήμπορο εχθρό. Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου - για πάντα".

«Δεν μπορείτε», είπε αδύναμα.

«Τι εννοείς μ' αυτό, Γουίνστον;»

«Δεν μπορείτε να φτιάξετε έναν κόσμο όπως μου τον περιέγραψες. Είναι όραμα. Κάτι απραγματοποίητο».

«Γιατί;»

«Είναι αδύνατο να θεμελιώσεις έναν πολιτισμό πάνω στο φόβο, στο μίσος και στη σκληρότητα. Δε θα έχει ποτέ διάρκεια».

«Γιατί;»

«Δε θα έχει καμμιά ζωτικότητα. Θα αποσυντεθεί. Θα αυτοκτονήσει.
... Δεν ξέρω. Δε μ' ενδιαφέρει. Θα αποτύχετε οπωσδήποτε. Κάτι θα σας νικήσει. Η ζωή θα σας νικήσει».

Aπό το βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ (με πραγματικό όνομα Eric Arthur Blair, 25 Ιουνίου 1903 – 21 Ιανουαρίου 1950) «1984»

"Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο" Robert Fulghum

........................................................

Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο

Robert Fulghum 

“... Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο.

Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα:

Να μοιράζεσαι τα πάντα.

Να παίζεις τίμια.

Να μη χτυπάς τους άλλους.

Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.

Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.

Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.

Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.

Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.

Να κοκκινίζεις.

Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.

Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.

Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.

Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.

Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.

Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.

Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε βρίσκονται κάπου εδώ μέσα. Ο χρυσός κανόνας, η αγάπη και οι βασικές αρχές υγιεινής, η οικολογία, η πολιτική, η ισότητα και η υγιεινή ζωή.

Πάρτε μια απ’ αυτές τις συμβουλές, εκφράστε την με επιτηδευμένη ορολογία ενηλίκων και εφαρμόστε τη στην οικογενειακή σας ζωή, στην εργασία σας, στην κυβέρνησή σας, στον κόσμο σας και θα παραμείνει αληθινή, ξεκάθαρη, σταθερή.

Σκεφτείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος, αν όλοι εμείς οι άνθρωποι τρώγαμε γάλα με κουλουράκια γύρω στις τρεις το απόγευμα και μετά ξαπλώναμε κάτω από τις κουβέρτες για έναν υπνάκο.

Ή, αν όλες οι κυβερνήσεις είχαν ως βασική αρχή να βάζουν πάντα τα πράγματα εκεί που τα βρήκαν και να καθαρίζουν τις τσαπατσουλιές τους.

Είναι ακόμη αλήθεια, ανεξάρτητα από την ηλικία σας, πως όταν βγαίνετε έξω στον κόσμο είναι καλύτερα να κρατιέστε από το χέρι και να μένετε μαζί με τους άλλους...

...Τελικά πρέπει να σας πω πως έχω άδεια παραμυθά. Ενας φίλος μου μου την έβγαλε και την κρέμασε στον τοίχο, πάνω από το γραφείο μου. Αυτή η άδεια μού επιτρέπει να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου, για να ξαναβάζω σε σειρά τις εμπειρίες μου και να προωθώ το μύθο, όσο αυτός εξυπηρετεί κάποια όψη της αλήθειας. Ακόμη περιέχει το "πιστεύω" ενός παραμυθά:

* Πιστεύω ότι η φαντασία είναι πιο δυνατή από τη γνώση.

* Οτι ο μύθος είναι πιο δραστικός από την ιστορία.

* Οτι τα όνειρα είναι πιο ισχυρά από τα γεγονότα.

* Οτι η ελπίδα πάντα θριαμβεύει έναντι της εμπειρίας.

* Οτι το γέλιο είναι η μόνη θεραπεία της θλίψης.

* Και πιστεύω ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από το θάνατο.

Προσπάθησα πολύ να μη γράψω κάτι που θα γινόταν η αιτία να μου αφαιρέσουν την άδεια..."

Info:

Ο εκπληκτικός Robert Fulghum γεννήθηκε το 1937, και μεγάλωσε στο Waco του Texas. Στα νιάτα του εργάστηκε ως εκσκαφέας τάφρων (!!!), παιδί για εφημερίδες, καουμπόης σε ράντζο (βοσκός), μπάρμαν και τραγουδιστής κάντρυ. Μετά από το κολλέγιο και μια σύντομη καριέρα στην IBM, επέστρεψε στα θρανία για να ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό του στη θεολογία. Για 22 χρόνια υπηρέτησε ως πάστορας σε μια ενορία στο Βορειοδυτικό Ειρηνικό. Κατά την ίδια περίοδο δίδαξε σχέδιο, ζωγραφική και φιλοσοφία στο Lakeside School στο Seattle. Ο Fulghum είναι επίσης καταξιωμένος ζωγράφος και γλύπτης. Τραγουδά και παίζει κιθάρα και τσέλο και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «The Rock Bottom Remainders» -μιας rock and roll μπάντας που αποτελείται από μουσικούς – συγγραφείς. Εχει τέσσερα παιδιά και εννέα εγγόνια. Μοιράζει τη ζωή του μεταξύ του Seattle της Washington, και της Κρήτης.

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του με τίτλο: «Όσα πραγματικά θα έπρεπε να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο»

Εκδόσεις: ΛΥΧΝΟΣ

"Ουδεμία σχέση με την Εθνική Επέτειο της Επανάστασης του 1821, έχει ο φασισμός" του Στάθη (enikos.gr, 21/3/2013)

.........................................................

Ουδεμία σχέση με την Εθνική Επέτειο της Επανάστασης του 1821, έχει ο φασισμός

♥Η Επανάσταση του 1821 θανάτωσε πρωθύστερα κάθε μορφή  φασισμού.

♥Τι σχέση με τον εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικόν αγώνα του 1821 μπορούν να έχουν οι επίγονοι των ταγματασφαλιτών που συνεργάσθηκαν με τους ναζί και των δωσιλόγων;

♥Τηρουμένων των αναλογιών, οι δωσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες της κατοχής την εποχή των Οθωμανών θα ήταν γενίτσαροι ή προσκυνημένοι.

♥Τι σχέση μπορούν να ’χουν με το «αθάνατο κρασί του ’21» οι λαδέμπορες της κατοχής και οι σταυρωτήδες του λαού τότε, του ξένου καιτου ικέτη σήμερα;

♥Τι σχέση με την ποίηση ενός επαναστατικού αγώνα που καλούσε, με τον Θούριο του Ρήγα, Σέρβους, Βουλγάρους, Ελληνες, Αλβανούς, ακόμα και Τούρκους να αγωνισθούν στον ίδιο τίμιο αγώνα μπορούν να έχουν οι μελανοχίτωνες της Χρυσής Αυγής που μισούν Βούλγαρους, Αλβανούς και κάθε άλλον ξένο το ίδιο;

♥Τι δουλειά έχει ο φασισμός που κηρύσσει την υποταγή στις διαταγές με την ελευθερία; τι δουλειά έχουν τα «εγέρθητου» με το πνεύμα του Καραϊσκάκη; Μόνον ύβριν αποτελούν.

 ♥Τι σχέση έχει ο φασιστικός κονφορμισμός των φύρερ με το «περίόλων αμφιβάλλειν» που γέννησε έως τώρα όλες τις επαναστάσεις; Καμμία! Και τούτο το περιγράφουν έξοχα οι αδελφοί Ταβιάνι, αποτυπώνοντας τον ιταλικό κλασικισμό όσον και το πνεύμα του διαφωτισμού, όταν σε μιαν απ’ τις ταινίες τους δείχνουν κλασικούς Ελληνες οπλίτες να εγείρονται κατάφρακτοι μέσα απ’ τη γη και να κυνηγάνε στα έτοιμα για τον θερισμό χωράφια τους φασίστες, αποκτείνοντας τα κτήνη ένα προς ένα με άδακρυ φάσγανο.

♥Η Επανάσταση του 1821 (ή 124η εξέγερση του γένους, αυτή που πέτυχε) είναι μια δύσκολη υπόθεση. Περιέχει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνακαι τις ταξικές προσδοκίες, δεν πρόλαβε να ξεσπάσει κι οδηγήθηκε σεεμφυλίους πολέμους, ξεσήκωσε τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό, ήταν υπόθεσηξωμάχων και εμπόρων, στρατιωτικών, αγράμματων και γραμματισμένων,παπάδων κι αλλόθρησκων, στέφθηκε από ήρωες και μαγαρίστηκε απόπροδότες.

♥Θέλει πολύ διάβασμα (ες αεί) του καθ’ ενός και πολλή δουλειά στα σχολεία για να γίνει κατανοητό το 1821. Μόνον ημιμαθείς ή πατριδοκάπηλοι εξαερώνουν όλον αυτόν τον θησαυρόστο ερώτημα αν υπήρχε ή δεν υπήρχε το «κρυφό σχολειό» ή αν καλώς ήκακώς ορίσθηκε η 25η Μαρτίου ως συμβολική ημερομηνία της εθνεγερσίας.Tolle lege, πάρε διάβασε, έλεγαν οι Λατίνοι σε αυτές τις περιπτώσεις, και θα ξεστραβωθείς.

♥Οι φασίστες όμως, κι εν προκειμένω η Χρυσή Αυγή, εμφανίζονται τώρα ως αναστηλωτές μιας ιστορικής «αλήθειας» της οποίας αισθάνονται μέρος. Δηλαδή καθαιρούν την Ιστορία προβάλλοντας πάνω της την ταυτότητά τους.

Αλλά, παρακάμπτοντας το γεγονός ότι ουδέν πιο ανήθικο από τηνηθικοποίηση της Ιστορίας, ας δούμε πόση σχέση έχουν οι ίδιοι οι φασίστες με την «αλήθεια» που υποστηρίζουν. Θεωρούν την Επανάσταση του 1821 «ελληνοχριστιανικό» γεγονός. Πόση σχέση όμως με τον χριστιανισμό έχουν οι ίδιοι, όταν μισούν τον πλησίον τους αν δεν είναιΕλληνας;

♥Τι σχέση έχουν με το «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Ελλην»; Ξέρουν οι κακομοίρηδες ότι για τον Χριστιανισμό ο εθνισμός (πόσω μάλλον ο εθνικισμός) είναι αίρεση;

♥Αλλά, αν είναι κατά φαντασία χριστιανοί, κατά φαντασίαν επίσης σχέση έχουν και με τα ελληνικά γράμματα. Εκτός κι αν οι φασίστες είναι θαυμαστές του ανθρωπισμού, της Γαλλικής Επανάστασης, του Γαριβάλδι, του Μπολιβάρ και των διεθνών ταξιαρχών στη Ισπανία το 1936, και δεν το ξέρουμε.

♥Η Επανάσταση του 1821 ήρθε από πολλά ρυάκια, από τις εξεγέρσεις αμέσως μετά την άλωση της Πόλης, από τους Βενετοτουρκικούς πολέμους, απ’ τα παραμύθια της γιαγιάς και τη βυζαντινή παράδοση, απ’ τα γράμματα που μετανάστευσαν στη Δύση, απ’ την Αναγέννηση, από τον δυτικό ανθρωπισμό, απ’ τα ποιήματα του Γκαίτε και τον Μάξιμο τον Γραικό των Ρώσων, απ’ τους κολίγους και τους ξωμάχους, απ’ τους ναυτικούς και τους πειρατές, από εμπόρους, απ’ τη μισθοφορία στην ξένη, απ’ τους Δεκεμβριστές, απ’ τον Ερασμο και τονΠούσκιν, απ’ τους ρομαντικούς και τη Γαλλική Επανάσταση, απ’ τους παπάδες που μάθαιναν κολλυβογράμματα στα παιδιά, απ’ τους Ρωμιούς αστούς που έστηναν σχολές απ’ την Τεργέστη έως την Καππαδοκία, απ’ τα βιβλία για τονΟμηρο και τις δόξες του προγονικού που κρύβονταν στα μοναστήρια ή τυπώνονταν εκ νέου στη Λειψία και τη Βενετία, από τους κλέφτες και τα αρματολίκια, απ’ τη δημοτική ποίηση, απ’ τη λόγια ποίηση, τον «Ερωτόκριτο» στην Κρήτη και τον «Στάθη» στην Κύπρο, απ’ τους νεομάρτυρες και τους σουβλισμένους, απ’ τον Σκυλόσοφο ως τον Κοσμά τον Αιτωλό, απ’ τονΚατσαντώνη ως τα Ορλοφικά, απ’ τα εγερτήρια ψέματα του Παπαφλέσσα έως την κρεμάλα για τον Πατριάρχη, από τους ξένους περιηγητές που ανακάλυπταν τα αρχαία ερείπια ως τους χάρτες του Ρήγα, πολλά ρυάκια έφτιαξαν το μεγάλο ποτάμι που οργάνωσαν οι Φιλικοί, το πότισε με το αίμα του ο Διάκος,το φίλησε με δάκρυ σεβαστικό ο Ιμπραήμ, το έστρεψε με φωτιά και τσεκούρι εναντίον των ναιναίκων ο Κολοκοτρώναρος και το έβαλε παντιέρα στον μπούντζον του ο γιος της Καλογριάς.

♥Η Επανάσταση του 1821, κόρη της Αμερικανικής και της Γαλλικής, κόρη του Πλήθωνα Γεμιστού και του Λόρδου Μπάυρον, όρθωσε το ανάστημα

♥του κολίγα μπροστά στην ίδια την Ιερή Συμμαχία. Υψώθηκε τογουρνοτσάρουχο κι έγινε αγιασμός για την έξοδο του Μεσολογγίου. Εσμιξε ηΑθηνά Πρόμαχος του γραμματισμένου με τη Μεγαλόχαρη του αγράμματουκι έγιναν Κούγκι. Λίγα χρόνια μετά το 1821, το 1848, όλη η Ευρώπη πήρε φωτιά - τι κι αν η Ελλάδα δεν μπόρεσε να ακολουθήσει; Τι κι αν η Επανάσταση έμεινε μισή; τι κι αν ημιθανές γεννήθηκε το νέο ελληνικό κράτος  με ένα Πρωτόκολλο στο Λονδίνο; Θνησιγενές το εγχείρημα δεν έμεινε! Αφησε κληρονομιά και παρακαταθήκη «Ακρίτας, Κλέφτης, Παλληκάρι» πάντα ο ίδιος ο λαός, τραγούδησαν οι Αντάρτες στην Κατοχή και το γένος ξαναξεσηκώθηκε.

♥Τι δουλειά έχουν λοιπόν με τις επαναστάσεις οι φασίστες, αυτοί είναι ηαντεπανάσταση. Είναι ό,τι πρωθύστερα σκότωσε το 1821, είναι η ντροπή του έθνους, οι γενίτσαροι, οι δωσίλογοι και οι γερμανοντυμένοι, οι ξενηλάτες. Οι υπομείονες.

♥Τώρα μαγαρίζουν την επέτειο με την αμάθεια, τη μισανθρωπία και τιςκαπηλείες τους.  Ε και; Περαστικοί είναι, η Υβρις έχει πάντα τη Νέμεσίν της. Και στους καθαρμούς συνηθισμένοι καθώς είναι οι Ελληνες με οδηγό τα πένθη τους κάθε φορά λυτρώνονται, δεν έχουν σπείρει άκαρπο σπόρο οι ποιητές, Κάλβος και Σολωμός,Ρίτσος και Σικελιανός, Γκάτσος, Ελύτης, Καρυωτάκης, Καρούζος και Σεφέρης, σαράντα φασισμούς σαρώνει μόνο με ένα ποίημα του ο Καβάφης. Και μέσα απ’ τα αθέριστα χρυσά στάχυα των χωραφιών της Τοσκάνης, πάλι θα σηκωθούν, πάντα σηκώνονται, πάνοπλες οι αρχαίες σκιές και παίρνουν φαλάγγι τους πεμπτοφαλαγγίτες των τοκογλύφων, αποτείνοντας τα κτήνη κατά το ορθόν και το δίκαιον, κατά το καλόν και το ωραίον...

                                                  email: stathis@enikos.gr

"Ποιο είναι το μήνυμα;" Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ("ΤΑ ΝΕΑ", Σάββατο 08 Σεπτεμβρίου 2012)

...............................................................

Ποιο είναι το μήνυμα;

Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: στα "ΝΕΑ", Σάββατο 08 Σεπτεμβρίου 2012

Πολλοί σημερινοί νέοι αναζητούν τη γνώση στο Διαδίκτυο, όμως η ευχέρεια του να «κατεβάζεις» πληροφορίες δεν θα βοηθήσει κανέναν να γράψει ένα μεγάλο έργο εάν πιστέψει ότι το μέσο είναι το μήνυμα. Διότι το μήνυμα είναι ο άνθρωπος

Μου έκανε εντύπωση αυτό το νέο παιδί, γύρω στα δεκαέξι, που γυρόφερνε τις τελευταίες μέρες στην απόμερη γειτονιά μας, στον τόπο που οι γείτονες αποθέτουμε τα σκουπίδια μας. Συχνά βλέπει κανείς για μέρες ξεχαρβαλωμένες πολυθρόνες, «καμένα» τηγάνια, παπλώματα, ξεχειλωμένα στρώματα αλλά και λαμπατέρ, παλιοπάπουτσα, κρεμάστρες, σακ βουαγιάζ χαίνοντα, βαλίτσες, ακόμη και μπαούλα, μπαουλοντίβανα, πλυντήρια, κουζίνες ηλεκτρικές και αιρ-κοντίσιον. Τη μια τα βλέπεις, την άλλη εξαφανίζονται γιατί τα μαζεύουν με τα ξέχειλα από τέτοια είδη, μαζί με ανταλλακτικά αυτοκινήτων και μηχανές του γκαζόν, τα φορτηγάκια των Αθίγγανων. Μου έκανε λοιπόν εντύπωση που το σεμνό παιδάριο, το καθαρά ντυμένο, γυρόφερνε σ' αυτό το υπαίθριο προσεχές παλαιοπωλείο. Ω! στις μέρες μας έχω δει και αξιοπρεπείς κυρίους και γυναίκες καλοβαλμένες αλλά φτωχικές να σκαλίζουν τα αποφάγια και να διαλέγουν σάπια φρούτα, ξερά ψωμιά και ληγμένες κονσέρβες. Δεν ήταν η περίπτωση του νεαρού. Την πολλοστή φορά τον πλησίασα και τον ρώτησα τι ψάχνει στον υπαίθριο αποθέτη. Ξέρω πως άλλοι έφηβοι της ηλικίας του, λαϊκά παιδιά, ψάχνουν για ανταλλακτικά ποδηλάτων ή μοτοσακό, άδειες μπαταρίες ή πεταμένα CD.

Το αγόρι της γειτονιάς μού ομολόγησε πως από μια απροσεξία κάποιος στο σπίτι του έσπασε την οθόνη του υπολογιστή του και είχε «φάει» τα απόβλητα πολλών γειτονιών μήπως κανένας είχε πετάξει τον παλιό του υπολογιστή, όπως συχνά είχε δει να γίνεται, να τον πάρει και να τον επισκευάσει.

Με την κουβέντα κατάλαβα πως ο νεαρός μου φίλος δεν μπορούσε να σκεφτεί χωρίς τον υπολογιστή του. Ηταν πλήρως παραδομένος και εξαρτημένος από αυτόν. Τον ρώτησα γιατί τόσο του λείπει, υπολογίζοντας πως θα είναι κανένα από τα παθιασμένα παιδιά που σερφάρουν παίζοντας παιχνίδια στρατηγικά και τυχερά. Με έκπληξή μου διαπίστωσα πως ο νέος ήταν ένα παθιασμένο για πράγματα παλικάρι που αναζητούσε τη γνώση, τις πληροφορίες και τα απρόσιτα για το βαλάντιό του βιβλία στο Διαδίκτυο. Επίσης, με έκπληξη διαπίστωσα πως για δύο ή τρία χρόνια δεν είχε πιάσει στο χέρι του μολύβι και δεν είχε μουντζουρώσει λευκό χαρτί. Ηταν ένας τυπικός νέος των καιρών μας. Εγραφε, διάβαζε, άκουγε μουσική, έβλεπε φιλμ μέσα από το καινούργιο αυτό εργαλείο. Με σεβασμό στους γονείς του, μου εξομολογήθηκε πως ήταν άνεργοι τον τελευταίο χρόνο, ζούσαν με τη σύνταξη της γιαγιάς και φυσικά δεν υπήρχαν χρήματα να αγοραστεί νέος υπολογιστής.

Η συνομιλία μας γινόταν κοντά στο σπίτι μου και τον παρακάλεσα να πιούμε στο γραφείο μου έναν χυμό. Ηρθε με προθυμία. Μπαίνοντας στο χολ, απέναντι υπάρχει η βιβλιοθήκη μου με τους αρχαίους συγγραφείς. Γύρω στους 500 τόμους. Σταμάτησε εντυπωσιασμένος.

«Ξέρεις», του λέω, «όλοι αυτοί που βλέπεις, από τον Ομηρο έως τον Ηράκλειτο και από τον Πλάτωνα έως τον Πλούταρχο, δεν είχαν ηλεκτρονικό υπολογιστή, δεν είχαν ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, ούτε και ταχυδρομείο, τηλέφωνο, τηλέγραφο. Πολλοί από αυτούς δεν είχαν στη διάθεσή τους ούτε όσα χειρόγραφα πιθανόν θα τους ήταν χρήσιμα για τη δουλειά τους. Κι όμως ό,τι έγραψαν και ό,τι διασώθηκε από εκατονταπλάσια κείμενα που χάθηκαν μας απασχολούν, τα σχολιάζουμε, τα μελετούμε και τελειωμό δεν έχουν. Σκέψου μονάχα πόσοι άνθρωποι στον κόσμο μελετώντας και σχολιάζοντας τον Ηράκλειτο, που μας άφησε 150 περίπου σύντομα κειμενάκια - στοχασμούς, έγιναν διδάκτορες, καθηγητάδες, νομπελίστες.

Αλλά σκέψου και τον Σωκράτη που όχι δεν γνώριζε τον υπολογιστή, αλλά δεν καταδεχόταν καν να χρησιμοποιήσει τη γραφή. Κι όμως ο σημερινός - όχι μόνο ο δυτικός - πολιτισμός θύει και απολύει θετικά και αρνητικά, αιρετικά ή απορριπτικά πάνω στο έργο του.

Τα ομηρικά ποιήματα γαλούχησαν γενεές τετρακόσια χρόνια πριν καταστούν γραπτά κείμενα. Και συνεχίζουν να εμπνέουν επιστήμονες, συγγραφείς και καλλιτέχνες χωρίς να χρειάζεται η μεσολάβηση της ευχέρειας που έχεις εσύ να τα "κατεβάζεις" όταν σου καπνίσει για να τα μελετήσεις».

«Μη νομίσεις», του είπα, «πως έχω τίποτα εναντίον της νέας τεχνολογίας, αντίθετα συχνά καταφεύγω σ' αυτήν. Αλλά οι ευκολίες, επιφανειακά, που παρέχει κατάντησαν να αποτελούν αντί φάρμακο φαρμάκι, όπιο, το νέο όπιο του λαού».

Του έδειξα το τρίτο έργο, μνημείο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, γραμμένο πριν από 500 χρόνια, την «Ανατομία της Μελαγχολίας» του Μπέρτον, όπου και μόνο τα βιβλία που μελέτησε αποτελούν ξεχωριστό τόμο. Ε, λοιπόν, του είπα, 500 χρόνια μετά, με την ευχέρεια να «κατεβάζεις» πληροφορίες από κάθε πηγή δεν βοήθησαν κανέναν να γράψει ανάλογο έργο - όπως οι σύγχρονες τεχνικές και τα σύγχρονα υλικά ούτε Παρθενώνα έφτιαξαν ούτε Παναγία των Παρισίων ούτε το Μαχάλ ούτε τις Πυραμίδες. Μας έχει όλους ευνουχίσει το δόγμα «το μέσον είναι το μήνυμα».

Οχι, το μήνυμα είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Μέδουσα: «Ήταν ένα μικρό καράβι...» του Νίκου Μίχου (19 Ιουλ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Μέδουσα: «Ήταν ένα μικρό καράβι...»

16:07, 19 Ιουλ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/101093

 

 

Η ιστορία έχει το χάρισμα να εμπλέκει και να κρατά αναμεμειγμένα πολλά πράγματα διαφόρων ειδών. Όπως για παράδειγμα έναν πίνακα του γαλλικού ρομαντισμού, ένα παιδικό τραγούδι και μια τραγική ιστορία καννιβαλισμού. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι ας παρουσιάσουμε μια εικόνα: Ένα παιδί που σιγοτραγουδά το τραγούδι «ήταν ένα μικρό καράβι...» περνά μπροστά από τον πίνακα «η Σχεδία της Μέδουσας» που εκτίθεται στο Λούβρο, στην αίθουσα 61 της πτέρυγας Sully. 

Του Νίκου Μίχου. 

Η ειρωνεία της παραπάνω εικόνας είναι τεράστια καθώς ένα απλό γαλλικό τραγουδάκι, που όλα τα παιδιά ξέρουν και τραγουδούν στην ουσία είναι η μελοποιημένη εξιστόρηση μιας μακάβριας ιστορίας ενός ναυαγίου και του κανιβαλισμού των επιζώντων του.

Το 1816, στις 17 Ιουνίου, σαλπάρουν από το Ροσφόρ στο Σαράντ Μαριτίμ της Γαλλίας τέσσερα πλοία με προορισμό το λιμάνι Πόρ Λουί της Σενεγάλης. Τα πλοία αυτά ήταν το μιρκό Argus, το ανεφοδιαστικό Loire, η κορβέτα Echo και η φρεγάτα Medusa. Στη Μέδουσα επέβαιναν και οι επιβάτες του ταξιδιού ανάμεσα στους οποίους ήταν ο νέος κυβερνήτης της Σενεγάλης, που ως τότε ήταν βρετανική αποικία, Ζυλιέν-Ντεζιρέ Σμαλτζ με την σύζυγό του.

Κυβερνήτης του πλοίου, το οποίο μετέφερε 400 επιβάτες και 160 άτομα πλήρωμα, ανέλαβε ο Υγκ Ντυρουά ντε Σωμερύ, που είχε να ταξιδέψει στην ανοιχτή θάλασσα περισσότερα από 20 χρόνια, χωρίς ποτέ να είναι κυβερνήτης πλοίου, και μοναδικό προσόν του ήταν η γνωριμία με τον αδερφό του βασιλιά.

Ο κυβερνήτης του Loire φέρεται να είχε δηλώσει μεταγενέστερα ότι «ο Ντυρουά ντε Σωμερύ ήταν ένας ευγενής αυλικός, αλλά όχι σοβαρά σκεπτόμενος, ενώ θεωρούσε ότι, λόγω της θέσης του, εγώ θα έπρεπε να είμαι υπάκουος υπηρέτης του».

Κατά τον απόπλου, λοιπόν, ο Σωμερύ προσπάθησε να δείξει τις ικανότητές του και να φύγει γρήγορα. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί στις 2 Ιουλίου του ίδιου έτους κατά 100 ναυτικά μίλια εκτός πορείας, προσαραγμένος στις ακτές της σημερινής Μαυριτανίας. Όσες προσπάθειες να απελευθερώσουν το πλοίο και αν έγιναν καμία δεν ήταν επιτυχής. Ο κυβερνήτης έδωσε έτσι την εντολή να εγκαταλείψουν το καράβι με τις σωσίβιες λέμβους, οι οποίες δεν έφταναν για όλους. Κατά συνέπεια κατασκευάστηκε η «σχεδία της Μέδουσας».

Δεκατρείς ημέρες έμεινε η σχεδία στην θάλασσα, αφού αποκόπηκε από τις σωσίβιες λέμβους. Οι μαρτυρίες των επιζόντων θέλουν είτε τον Σωμερύ να κόβει τα σκοινιά που κρατούν την σχεδία με τις λέμβους είτε αυτά να σπάνε. Επί δεκατρείς ημέρες οι καταιγίδες και τα κύμματα έπαιρναν τους επιβάτες της σχεδίας και τους εξαφάνιζαν. Την τρίτη ημέρα, μάλιστα, σημειώθηκε και μια μικρή ανταρσία επάνω στην σχεδία, με τους κατώτερους αξιωματικούς να σκοτώνουν ορισμένους επιβάτες. Όμως στην σχεδία δεν υπήρχαν τρόφιμα ή άλλες προμήθειες. Μέχρι να διασωθούν οι επιβαίνοντες έτρωγαν τις σάρκες των νεκρών για να επιβιώσουν. Όταν την δέκατη τρίτη ημέρα το πλοίο Argus εντόπισε την σχεδία βρήκε μόνο 15 από τους 147 επιβαίνοντες...

Όταν τα όσα συνέβησαν αυτές τις 13 ημέρες έγιναν γνωστά από τις μαρτυρίες των επιζώντων τέτοια ήταν η αποστροφή της γαλλικής κοινωνίας που παρουσίασε τον κανιβαλισμό, την απόγνωση και την ταλαιπωρία των επιβατών της σχεδίας της Μέδουσας σε πίνακες, όπως ο φημισμένος του Τεοντόρ Ζερικό (φωτογραφία), σε βιβλία, όπως το «Οι περιπέτειες του Αρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ» του Ε. Α. Πόου, που λαμβάνει χώρα πάνω στο φαλαινοθηρικό πλοίο «Γράμπος» ή στο μυθιστόρημα «Η σφίγγα των πάγων» του Ιουλίου Βερν, το οποίο γράφτηκε ως συνέχεια του βιβλίου του Πόου.

Η τραγική ιστορία πέρασε ακόμη και σε παιδικά τραγούδια ... «΄Ηταν ενά μικρό καράβι...και τότε ρίξανε τον κλήρο για να δούνε ποιος θα φαγωθεί...»

  

Όχι και τόσο…Μέγας ο Αλέξανδρος σύμφωνα με τους Πέρσες (17 Ιουλ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

.................................................................

Όχι και τόσο…Μέγας ο Αλέξανδρος σύμφωνα με τους Πέρσες

09:07, 17 Ιουλ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/100827

 

 

 

 

Μια διαφορετική οπτική του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από αυτή του θρυλικού στρατηλάτη και κατακτητή που έχει επικρατήσει στα βιβλία  ιστορίας της Δύσης, επιχειρεί να προβάλλει η περσική πλευρά στους επισκέπτες των τόπων από όπου πέρασε ο Αλέξανδρος.

 

Έτσι, στα ερείπια της Περσέπολης, της αρχαίας πρωτεύουσας της Περσικής Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών, οι επισκέπτες έχουν την «ευκαιρία» να μάθουν πως χτίστηκε από το Δαρείο το Μέγα, ήκμασε από τον υιό του τον Ξέρξη και καταστράφηκε από τον Αλέξανδρο.

Διαβάζοντας κανείς τα δυτικά βιβλία ιστορίας, μπορεί να υποθέσει πως οι Πέρσες υπήρξαν για να τους κατακτήσει Αλέξανδρος, καθώς είχαν ήδη ηττηθεί δύο φορές από τους Έλληνες στη διάρκεια των εισβολών του Δαρείου το 490 π.Χ και στη συνέχεια του Ξέρξη το 480 π.Χ στην Ελλάδα, στις οποίες η κατοπινή επίθεση του Αλέξανδρου ήταν απλά η απάντηση.

Ωστόσο, υπό τη περσική σκοπιά, ο Αλέξανδρος απέχει παρασάγγας από το «Μέγας», καθώς αυτός ευθύνεται για την ολοσχερή καταστροφή της Περσέπολης μετά από μία νύχτα υπέρμετρης οινοποσίας και παρακινημένος από εταίρα της εποχής, υπό το πρόσχημα της εκδίκησης για την πυρπόληση της Ακρόπολης από τον Ξέρξη.

Οι Πέρσες του καταλογίζουν επίσης πως αυτός υποδαύλισε τις εκτεταμένες καταστροφές πολιτιστικών και θρησκευτικών χώρων, όπως τα εμβλήματα του Ζωροαστρισμού, της αρχαίας ιρανικής θρησκείας, σε όλη την αυτοκρατορία.
Η επιρροή της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας βοήθησε στη δημιουργία της νοοτροπίας στη Δύση ότι η επέλαση του Αλέξανδρου ήταν η πρώτη από τις πολλές σταυροφορίες που ακολούθησαν για να φέρουν το δυτικό πολιτισμό στη «βάρβαρη» Ανατολή.

Η Περσία ήταν  ένα εξαιρετικά σημαντικό και «ακριβό» έπαθλο, το οποίο, σύμφωνα με την περσική εκδοχή, οι Έλληνες θαύμαζαν και για αυτό το λόγο, σε αντιπαραβολή των βαρβάρων που κατέκτησαν τη Ρώμη, ο Αλέξανδρος εντυπωσιασμένος από ό,τι συνάντησε εκεί, θέλησε να φορέσει το περσικό μανδύα του Βασιλέα των Βασιλέων.

Ο θαυμασμός αυτός όμως των Ελλήνων για τους Πέρσες χρονολογείται ήδη από την εποχή του Αθηναίου στρατηγού Ξενοφώντα ο οποίος έγραψε έναν παιάνα για το Μεγάλο Κύρο, την» Κύρου Παιδεία» στον οποίο περιγράφεται πως η επιβολή των αντρών σε μια μεγάλη αυτοκρατορία μπορεί να επιτευχθεί με την δύναμη του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς τους.

Αξιοσημείωτη  περίπτωση ήταν βέβαια ο Θεμιστοκλής που πολέμησε εναντίον του στρατού του Δαρείου στο Μαραθώνα και στη συνέχεια χάρισε την Αθηναϊκή νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας κατά του Ξέρξη, για να καταλήξει να ζει ως έπαρχος δουλεύοντας για το Περσικό Δικαστήριο για το υπόλοιπο της ζωής του, αψηφώντας την Αθηναϊκή πολιτική.

Οι Πέρσες κατάλαβαν  με τον καιρό πως θα μπορούσαν να επιτύχουν τους στόχους τους μέσα από τη στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε», καλλιεργώντας έριδες μεταξύ των ελληνικών πόλεων της εποχής, όπως στον Πελοποννησιακό πόλεμο όπου χρηματοδότησαν τη Σπάρτη ώστε να νικήσει την Αθήνα υπό την καθοδήγηση του Κύρου του νεότερου.

Ο τελευταίος είχε αναπτύξει τόσο καλές σχέσεις με τους Έλληνες συνομιλητές του ώστε κατά τη διάρκεια της προσφοράς του για το θρόνο να κατορθώσει να στρατολογήσει με ευκολία 10.000 Έλληνες μισθοφόρους, με θετική λογικά έκβαση αν δεν πέθαινε στη προσπάθεια.

Μεταξύ εκείνων που τον ακολούθησαν ήταν και ο στρατιώτης, ιστορικός και φιλόσοφος Ξενοφώντας, ο οποίος του έπλεκε το εγκώμιο λέγοντας για τον Κύρο «Από όλους του Πέρσες που έζησαν μετά τον Μεγάλο Κύρο, ήταν ο πιο ικανός βασιλιάς και αυτός στον οποίον άξιζε περισσότερο η αυτοκρατορία».

Ο Αλέξανδρος ήταν βέβαια εξοικειωμένος με αυτές τις ιστορίες και η Περσική Αυτοκρατορία για αυτόν ήταν περισσότερο ένας προσωπικός στόχος-επίτευγμα παρά κάτι που έπρεπε να κατακτηθεί.

Παρά το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος χαρακτηρίζεται από τους Πέρσες ως καταστροφέας και ως απερίσκεπτος και κάπως ματαιόδοξος νέος, τα στοιχεία δείχνουν ότι διατήρησε έναν υγιή σεβασμό για τους ίδιους τους Πέρσες.

Ο ίδιος ο Αλέξανδρος φαίνεται να μετάνιωσε για την καταστροφή που προκάλεσε η επιδρομή του και μάλιστα περνώντας από τον τάφο του Κύρου του Μεγάλου βόρεια της Περσέπολης, διέταξε αμέσως να γίνουν οι απαραίτητες επισκευές για την αποκατάσταση των καταστροφών που υπέστη. 

Πηγή: BBC

Επιμέλεια: Γρηγόρης Καυκιάς

Ο Προμηθέας μάς χάρισε τη φωτιά «πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια» (http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231189704)

..............................................................

Βάπτισμα του πυρός

Ο Προμηθέας μάς χάρισε τη φωτιά «πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια»

 

              Η σπηλιά Wonderwerk στη Νότια Αφρική έχει βάθος 140 μέτρων και 

              τα απομεινάρια της φωτιάς βρέθηκαν σε απόσταση 30 μέτρων από την 

              είσοδό της.  

---

---

Ουάσινγκτον

Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε το πρώτο «βάπτισμα του πυρός»: πρόκειται για τη στιγμή που οι πρόγονοί μας άρχισαν να… τιθασεύουν τη φωτιά προκειμένου να μαγειρέψουν και να φάνε στην προϊστορική «κουζίνα» τους. Τώρα στοιχεία που ήλθαν στο φως σε σπηλιά της Νότιας Αφρικής δείχνουν ότι η πρώτη αυτή «καυτή» στιγμή αποτέλεσε γεγονός πριν από τουλάχιστον ένα εκατομμύριο έτη. Τα νέα ευρήματα που δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences» ρίχνουν και πάλι (κυριολεκτικώς) λάδι στη φωτιά της επιστημονικής διαμάχης σχετικά με το αν η πορεία της εξέλιξης του ανθρώπου άλλαξε για πάντα εξαιτίας της… μαγειρικής.

Η εξελικτική θεωρία του μαγειρέματος

Η εξελικτική θεωρία του… μαγειρέματος έχει εκφραστεί από τον Ρίτσαρντ Ράνγκαμ, καθηγητή Βιολογικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Ο καθηγητής Ράνγκαμ υποστηρίζει ότι η σύλληψη της μαγειρικής οδήγησε ουσιαστικώς στην εμφάνιση του σύγχρονου ανθρώπου. Όπως λέει, η συγκεκριμένη μέθοδος προετοιμασίας της τροφής έχει πολλά πλεονεκτήματα: η τροφή γίνεται πιο νόστιμη, πιο εύκολη στην πέψη ενώ ο οργανισμός μπορεί να εξαγάγει αποτελεσματικότερα και ταχύτερα ενέργεια από τα υλικά του γεύματος. Όλες αυτές οι παράμετροι είναι άκρως σημαντικές προκειμένου να καλύπτονται οι ανάγκες σε ενέργεια ενός μεγάλου, «πεινασμένου» εγκεφάλου ο οποίος διαφορετικά θα έπρεπε να… τρώει τον χρόνο του μασώντας ωμή τροφή επί ώρες.

Σύμφωνα με τον δρα Ράνγκαμ το μαγείρεμα επέτρεψε στους προγόνους μας να αναπτύξουν μεγαλύτερο εγκέφαλο οδηγώντας τελικώς στον σύγχρονο άνθρωπο. Η ελεγχόμενη χρήση της φωτιάς, αναφέρει ο καθηγητής, αποτέλεσε το σημαντικότερο ορόσημο στην ανθρώπινη εξέλιξη σε σύγκριση με την ανάπτυξη της γεωργίας ή την κατανάλωση κρέατος. Σύμφωνα με τη θεωρία του η μαγειρεμένη τροφή επέτρεψε την εξέλιξη του προγόνου μας Homo erectus πριν από περίπου 1,9 εκατομμύρια χρόνια. Ο Homo erectus διέθετε εγκέφαλο 50% μεγαλύτερο από τον αμέσως προηγούμενο πρόγονο του ανθρώπου, τον Homo habilis.

Ωστόσο, η υπόθεση αυτή είχε δεχθεί έντονη κριτική, καθώς σύμφωνα με τους σκεπτικιστές δεν ενισχυόταν από αρχαιολογικά ευρήματα. Αν όντως οι πρόγονοί μας μαγείρευαν τακτικά, δεν θα έπρεπε να είχαμε βρει τα απολιθωμένα «τζάκια» τους;

^{Τοιχογραφίες από τη σπηλιά Wonderwerk} 

Μαγείρεμα πριν από τουλάχιστον 1 εκατομμύριο χρόνια

Τώρα τα νέα ευρήματα που ήλθαν στο φως στη Σπηλιά Wonderwerk η οποία βρίσκεται στην Επαρχία του Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής από διεθνή ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τον Φραντσέσκο Μπέρνα του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, μαρτυρούν ότι οι πρόγονοι του ανθρώπου μαγείρευαν πριν από ένα εκατομμύριο και πλέον χρόνια.

Μέχρι σήμερα, τα αρχαιότερα ευρήματα ύπαρξης φωτιάς χρονολογούνταν πριν από περίπου 800.000 χρόνια – οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει καμένα ξύλα και οστά στην περιοχή Gesher Benot Ya’akov στο Ισραήλ, ωστόσο δεν είχε προσδιοριστεί αν οι φωτιές που άφησαν αυτά τα «απομεινάρια» ήταν ελεγχόμενες ή είχαν ανάψει κατά λάθος.

Η ομάδα του Δρ Μπέρνα πιστεύει ότι τα δικά της ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη ελεγχόμενης φωτιάς. Οι ερευνητές εξέτασαν δείγματα βράχου στη Σπηλιά Wonderwerk η οποία έχει μήκος 140 μέτρα και εντόπισαν ίχνη στάχτης καθώς και τμήματα οστών ζώων σε απόσταση 30 μέτρων από την είσοδό της. Το γεγονός αυτό, όπως λένε, μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες η φωτιά να οφειλόταν σε φυσικά αίτια.

Όπως εξήγησε ο καθηγητής Πολ Γκόλντμπεργκ από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης που συμμετείχε στη μελέτη «σε απόσταση 30 μέτρων από την είσοδο της σπηλιάς, δεν υπήρχαν δέντρα και πιθανότατα κανένα άλλο είδος βλάστησης ή υλικό από ξύλο το οποίο θα καιγόταν». Ο ερευνητής προσέθεσε ότι «η δομή της στάχτης που εντοπίστηκε δεν δικαιολογεί την τυχαία μεταφορά της από τον άνεμο ή τον αέρα εντός της σπηλιάς. Όλα δείχνουν ότι η φωτιά είχε ανάψει επί τούτου στο συγκεκριμένο σημείο».

Χρήση γεωλογικής τεχνικής

Προκειμένου να αναλύσουν τα ευρήματά τους ο Μπέρνα και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν μια τεχνική, τη μικρομορφολογία εδάφους, την οποία ουσιαστικώς «δανείστηκαν» από τους γεωλόγους. Με χρήση της τεχνικής μελέτησαν τμήματα των καμένων ευρημάτων εκ των οποίων το καθένα ήταν λεπτό όσο μια σελίδα. «Συλλέγουμε ένα τμήμα του υλικού, επιλέγουμε ένα τμήμα του, το αποξηραίνουμε, το βυθίζουμε σε πολυεστέρα ή σε εποξική ρητίνη και το μετατρέπουμε ουσιαστικώς σε…βράχο. Αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία μπορούμε να κόψουμε ένα μέρος του βράχου, όπως κάνουν οι γεωλόγοι και να το αναλύσουμε στο μικροσκόπιο».

Προηγούμενες ανασκαφές που έχουν γίνει σε άλλες περιοχές της Νότιας Αφρικής έχουν φέρει στο φως «καψαλισμένο» υλικό που χρονολογείται πριν από 1,5 εκατομμύρια χρόνια. Ωστόσο οι τεχνικές που είχαν χρησιμοποιηθεί για την ανάλυση εκείνου του υλικού δεν έδιναν πειστικά στοιχεία σχετικά με το ότι τα ευρήματα προέρχονταν από ελεγχόμενη φωτιά. Σύμφωνα με τον Γκόλντμπεργκ η χρήση της μικρομορφολογίας εδάφους δίνει πλέον απαντήσεις σε ερωτήματα που απασχολούν επί έτη τους επιστήμονες σχετικά με το πότε οι πρόγονοί μας ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν τη φωτιά με ελεγχόμενο τρόπο.

Βήμα Science

Επιστημονικές ανακαλύψεις για τη Νεκρά Θάλασσα (http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4678365)

..................................................................

Επιστημονικές ανακαλύψεις για τη Νεκρά Θάλασσα

Η Νεκρά Θάλασσα ήταν κάποτε ακόμα μικρότερη από ό,τι είναι σήμερα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 06 Δεκεμβρίου 2011

Τελευταία ενημέρωση: 06/12/2011 19:48

Web-Only

 

Η Νεκρά Θάλασσα στέγνωσε από μόνη της πριν από 120.000 χρόνια, αποκαλύπτουν βότσαλα που ανασύρθηκαν από γεώτρηση στον πυθμένα της διασημότερης αλμυρής λίμνης στον κόσμο. Έπειτα από προσπάθειες δέκα ετών, κοινοπραξία γεωλόγων ολοκλήρωσε δύο ερευνητικές γεωτρήσεις, από τις οποίες η μία βρίσκεται κοντά στο βαθύτερο σημείο της Νεκράς Θάλασσας.

Στο υπέδαφος κάτω από αυτό το σημείο του πυθμένα βρέθηκαν βότσαλα, ένδειξη ότι σε αυτή την περιοχή βρισκόταν κάποτε η ακτή της λίμνης. Με άλλα λόγια, η Νεκρά Θάλασσα ήταν κάποτε ακόμα μικρότερη από ό,τι είναι σήμερα.

Αν και η ανάλυση των ιζημάτων δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, οι ερευνητές από έξι χώρες (ΗΠΑ, Ισραήλ, Γερμανία, Ιαπωνία, Νορβηγία, Ελβετία) εκτιμούν ότι η λίμνη σχεδόν εξαφανίστηκε πριν από περίπου 120.000 χρόνια, κατά την προτελευταία Μεσοπαγετώδη Περίοδο, όταν οι θερμοκρασίες ήταν ίδιες ή ελαφρώς υψηλότερες σε σχέση με σήμερα.

Η διαπίστωση είναι ενδεικτική της εκτεταμένης ξηρασίας που απειλεί τη Μέση Ανατολή λόγω της σημερινής κλιματικής αλλαγής.

«Η λίμνη ξεράθηκε πριν από 120.000 χρόνια χωρίς οποιαδήποτε ανθρώπινη παρέμβαση» λέει η Έμι Ίτο, καθηγήτρια Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα.

Σήμερα, όμως, η άντληση μεγάλων ποσοτήτων νερού από τον Ιορδάνη ποταμό επιταχύνει τη συρρίκνωση της Νεκράς Θάλασσας:

Από το 1997, η στάθμη έχει πέσει κατά 14 μέτρα και βρίσκεται πλέον 425 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Μεσογείου.

Η υποχώρηση των υδάτων συντελεί και σε περαιτέρω αύξηση της περιεκτικότητας σε αλάτι, η οποία φτάνει το 33,7‰, συγκριτικά με την αλατότητα των ωκεανών που κυμαίνεται γύρω στο 3,9‰.

«Εμείς ευθυνόμαστε για την πτώση της στάθμης της με πολύ ταχύτερους ρυθμούς, γεγονός που έχει και πολιτικές προεκτάσεις, καθώς το νερό αποτελεί αφορμή για πολέμους» σχολιάζει ο Στιβ Γκόλντστιν του Πανεπιστημίου Κολούμπια.

Εδώ και χρόνια, πάντως, το Ισραήλ και η Ιορδανία εξετάζουν ένα από κοινού σχέδιο διάσωσης της Νεκράς Θάλασσας με την διάνοιξη ενός καναλιού που θα τη συνδέει με την Ερυθρά Θάλασσα.

Η έρευνα παρουσιάστηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Γεωφυσικής Εταιρείας που πραγματοποιείται στο Σαν Φρανσίσκο.

Το κακόφαγο παιδί και η Eurovision ή Αλήθεια, τι κάνουμε; Ακούμε ή βλέπουμε;

To κακόφαγο παιδί και η Eurovision Tης Μαριαννας Τζιαντζη Παρακολουθώντας την περασμένη εβδομάδα τις βραδιές της Eurovision, θυμήθηκα το «κακόφαγο παιδί», αυτό που αρνείται ή βαριέται να φάει ή που φεύγει για το σχολείο νηστικό και που θα ήταν ευτυχισμένο αν τρεφόταν αποκλειστικά με κόκα κόλα και γαριδάκια. Ενα κακόφαγο βρέφος ή νήπιο είναι ο εφιάλτης των γονιών του, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι αυτοί ονειρεύονται ένα «μωράκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι». Κάποτε έμενα σε μια πολυκατοικία όπου το ασανσέρ ήταν διαρκώς κατειλημμένο, καθώς ένας παππούς και ο τρίχρονος εγγονός του έκαναν την κατακόρυφη διαδρομή ισόγειο - 5ος όροφος αλέ-ρετούρ. Ο παππούς, με ένα μπολ αλεσμένη τροφή στο ένα χέρι και τον μπόμπιρα στο άλλο. Εκείνη τη μαγική στιγμή που το παιδικό δαχτυλάκι πατούσε το κουμπί, ο μικρός, που ήταν πετσί και κόκαλο, καταδεχόταν να ανοίξει λίγα χιλιοστά το στόμα του και να δεχθεί μισή κουταλιά φαγητό. Υπάρχουν και χειρότερα και όλοι, λίγο-πολύ, τα έχουμε δει στην παραλία ή σε πάρκα. Φαίνεται ότι στον παιδαριώδη κόσμο της Eurovision, οι τηλεθεατές αντιμετωπίζονται σαν να ’ταν κακόφαγα παιδιά. Δεν τους αρκεί ένα πιάτο φαγητό, δηλαδή το ίδιο το τραγούδι, αλλά χρειάζονται και δράση επί σκηνής. Και να ’ταν μόνο τα μπαλέτα, τα φωνητικά, τα κοστούμια και οι κομμώσεις... Η Ουκρανία επιστράτευσε μια ταλαντούχα καλλιτέχνιδα που συνόδευσε οπτικά το τραγούδι σχεδιάζοντας στην άμμο, ενώ το σχέδιο προβαλλόταν μεγεθυμένο σε μια γιγαντοοθόνη. Ο τηλεθεατής δεν ήξερε τι να πρωτοπροσέξει: την τραγουδίστρια ή την εικαστική παρέμβαση; Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στη Eurovision του 2008, όταν ο διάσημος πατινέρ Γ. Πλουσένκο έθεσε τη δεξιοτεχνία του στις υπηρεσίες του Ρώσου τραγουδιστή Ντ. Μπιλάν. Φέτος η Τουρκία συμμετείχε με ένα συμπαθητικό ροκ τραγούδι. Πίσω από τον τραγουδιστή βρισκόταν ένα κλουβί σε σχήμα γιγάντιου αυγού, εντός του οποίου δεν υπήρχε ένας μικρούλης Τυραννόσαυρος Ρεξ, αλλά ένα κορίτσι-λάστιχο, σαν και αυτά που βλέπουμε στο τσίρκο. Το φυλακισμένο κορίτσι έκανε θαυμαστά πράγματα, π. χ., έφερνε τις πατούσες του στα αυτιά του, με αποτέλεσμα ο τηλεθεατής, αντί να προσέχει το τραγούδι, πρόσεχε τι συνέβαινε πίσω από τα κάγκελα του κλουβιού. Υποτίθεται ότι τα χορευτικά ή τα ακροβατικά υπηρετούν το τραγούδι, όμως σε αρκετές συμμετοχές συνέβαινε το αντίστροφο. Ναι, η Eurovision είναι κυρίως εικόνα, είναι θέαμα, όμως επισήμως παραμένει «διαγωνισμός τραγουδιού», δεν έχει ακόμα μετονομαστεί σε μουσικοχορευτικά καλλιστεία. Υποτίθεται ότι ο μπουχτισμένος, ο «κακόφαγος» Ευρωπαίος τηλεθεατής χρειάζεται διάφορα μπιχλιμπίδια όχι για να ανοίξει το στοματάκι του, αλλά για να τεντώσει τα αυτιά του και να ακούσει το τραγούδι παρακολουθώντας την έκφραση και την κίνηση του ερμηνευτή, όπως συνέβη, π. χ., πέρυσι με τη Γερμανίδα Λένα Μέγιερ, όπως ΔΕΝ συνέβη φέτος με το φλύαρο, βαριά στολισμένο και άλλο τόσο κούφιο νικητήριο άσμα του Αζερμπαϊτζάν. Eurovision: Κάθε πέρσι και καλύτερα...