Περσείδες / Έρχονται τα καλοκαιρινά πεφταστέρια – Πότε κορυφώνεται το φαινόμενο - Από το tvxs.gr (16.7.2025)

 ...............................................................

Περσείδες / Έρχονται τα καλοκαιρινά πεφταστέρια – Πότε κορυφώνεται το φαινόμενο

                                              Από το tvxs.gr (16.7.2025)

Αρχής γενομένης από την 17η Ιουλίου και για έναν ολόκληρο μήνα, ο νυχτερινός ουρανός θα φιλοξενήσει τα αγαπημένα καλοκαιρινά «πεφταστέρια», δηλαδή την βροχή μετεωριτών των Περσείδων.

Παραδοσιακά λαμβάνει χώρα στα μέσα Ιουλίου όμως η κορύφωση του φαινομένου είναι τα μέσα Αυγούστου με το θέαμα να ολοκληρώνεται λίγο πριν το τέλος του όγδοου μήνα του χρόνου.

Το φαινόμενο θα διαρκέσει έως και τις 24 Αυγούστου με κορύφωση το τριήμερο 11 έως 13 Αυγούστου, οπότε και αναμένεται η μεγαλύτερη συχνότητα μετεώρων – μέχρι και 100 πεφταστέρια την ώρα.

H πρώτη εμφάνιση των Περσείδων αναμένεται περίπου στις 12:00 το βράδυ της 17ης Ιουλίου, όπου θα στολίσουν το νυχτερινό ουράνιο στερέωμα έως τις 7 το πρωί της 18ης Ιουλίου.

Τι είναι οι Περσείδες

Οι Περσείδες δημιουργούνται από τα υπολείμματα του κομήτη Swift-Tuttle, καθώς η Γη περνά μέσα από την τροχιά του.

Ο κομήτης αυτός είναι το μεγαλύτερο γνωστό ουράνιο σώμα που περνάει από τη Γη κατά τακτά χρονικά διαστήματα και χρειάζεται περίπου 133 χρόνια για να πραγματοποιήσει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο. Το τελευταίο κοντινό πέρασμά του από τη Γη ήταν το 1992 και το επόμενο αναμένεται το 2126.

Καθώς αυτά τα μικροσκοπικά σωματίδια καίγονται στην ατμόσφαιρα, δημιουργούν φωτεινές γραμμές – ένα μαγευτικό ουράνιο σόου που μαγεύει τους παρατηρητές του ουρανού. Η στιγμή που τα πεφτάστερια σχίζουν τον ουρανό αφήνοντας πίσω τους φωτεινές, θεαματικές ουρές καθηλώνει.

Για την καλύτερη παρατήρηση, συστήνεται να βρείτε ένα σκοτεινό σημείο, μακριά από τα φώτα της πόλης. Δεν απαιτείται τηλεσκόπιο ή ειδικός εξοπλισμός – μόνο καθαρός ουρανός, υπομονή και η διάθεση να σηκώσετε το βλέμμα ψηλά.

Η ονομασία που λαμβάνουν οι βροχές διαττόντων προκύπτει από το σημείο του ουρανού από το οποίο φαίνεται να προέρχονται (π.χ. Διδυμίδες από τον αστερισμό των Διδύμων, Λυρίδες από τον αστερισμό της Λύρας, Ωριωνίδες από τον Ωρίωνα κλπ).

Στην περίπτωση των Περσείδων, το ακτινοβόλο σημείο εντοπίζεται στον αστερισμό του Περσέα. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τα μετέωρα φαίνεται να προέρχονται κυρίως από την συγκεκριμένη περιοχή του ουρανού, όμως μπορούν να παρατηρηθούν και προς άλλες κατευθύνσεις.

Ολική έκλειψη υπερπανσελήνου: «Το Σήμα των Τεσσάρων» στον ελληνικό ουρανό γράφει ο Στέφανος Κρίκκης ( http://www.tanea.gr, 27/9/2015)

......................................................................

Ολική έκλειψη υπερπανσελήνου: «Το Σήμα των Τεσσάρων» στον ελληνικό ουρανό

γράφει ο Στέφανος Κρίκκης  http://www.tanea.gr, 27/9/2015

 

 

Και ματωμένο φεγγάρι, που «παρακολουθεί» την ετοιμασία εκτόξευσης

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τo… «Σήμα των Τεσσάρων» θα εμφανιστεί στον ελληνικό ουρανό τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Σεπτεμβρίου.

Όλα θα ξεκινήσουν και θα τελειώσουν πριν ο ήλιος ανατείλει. Μία υπερπανσέληνος που θα φαίνεται μεγαλύτερη και φωτεινότερη, μία υπερπανσέληνος που θα προβάλλει «ματωμένη» αλλά κυρίως μία ολική έκλειψη, ξεχωριστή στο ... είδος της καθώς θα είναι η τελευταία από τέσσερις διαδοχικές ολικές εκλείψεις που ξεκίνησαν το 2014 σηματοδοτώντας την κορύφωση ενός φαινομένου που ούτε ο Νεύτωνας δεν κατάφερε να παρατηρήσει

Η μυθιστορηματική αφήγηση του Σερ Αρθουρ Κόναν Ντόιλ θα ήταν ιδανική για να περιγράψει στη συγκεκριμένη περίπτωση την ολική έκλειψη υπερπανσελήνου που «προετοιμάζεται» να συμβεί.

Θα είναι η πρώτη τέτοια έκλειψη μετά το 1982 και το φεγγάρι που θα χαθεί στη σκιά της Γης θα είναι ματωμένο. Όμως η εμφάνισή του είναι αρκούντως μυστηριακή γιατί αυτή η ολική έκλειψη σελήνης που θα συναγωνιστεί σε ομορφιά την απόχρωση της επερχόμενης ανατολής, έχει να συμβεί 300 χρόνια.

Πριν από την έλευση του 20ού αιώνα, αυτή η λεγόμενη τετράδα ματωμένων φεγγαριών, και χωρίς ωστόσο στο ενδιάμεσο να παρεμβληθεί κάποια μερική έκλειψη σελήνης, είχε να εμφανιστεί περί τα 300 χρόνια. Ήταν φαινόμενο που δεν είχαν παρατηρήσει ο Ισαάκ Νεύτων, ο Μότσαρτ, ο Ναπολέων, ο Αβραάμ Λίνκολν.

Το ματωμένο φεγγάρι, συνιστά ένα φαινόμενο που χαρακτηρίζει όλες τις ολικές εκλείψεις σελήνης καθώς όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο Διονύσης Σιμόπουλος, όταν η σελήνη βρίσκεται πλήρως στη σκιά της Γης, η αντανάκλαση του ηλιακού φωτός πάνω στον πλανήτη μας φθάνει στο φεγγάρι και το χρωματίζει με μια παράξενη κεραμιδί απόχρωση που κάνει τον δορυφόρο μας να φαίνεται ματωμένος.

Να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα, η πρώτη φορά που παρατηρήθηκε με μεγάλο τηλεσκόπιο ένα ματωμένο φεγγάρι ήταν το 1902. Πριν από 112 χρόνια, το Αστεροσκοπείο Αθηνών απέκτησε ύστερα από δωρεά του Δ. Δωρίδη το ιστορικό διοπτρικό τηλεσκόπιο με το κάτοπτρο των 40 εκατοστών. Εκείνη την εποχή που η Αθήνα δεν είχε τόσο πολλά φώτα τα βράδια, οι επιστήμονες παρατήρησαν την ολική έκλειψη Σελήνης στον αττικό ουρανό, που ήταν ένα κόκκινο φεγγάρι.

Ωστόσο στις 28 Σεπτεμβρίου, η ολική έκλειψη της υπερπανσελήνου – λόγω μεγέθους και φωτεινότητας – θα είναι σπάνια και εντυπωσιακή για τον επιπρόσθετο λόγο πως θα συμβεί ξανά 2033.

Το φαινόμενο στην Ελλάδα θα αρχίσει πριν την ανατολή του ήλιου, με τη μερική φάση της έκλειψης να ξεκινά στις 04:07., την ώρα δηλαδή που το φεγγάρι θα εισέρχεται βαθμιαία στη σκιά του πλανήτη μας.

Η ολική φάση της έκλειψης, κατά την οποία ολόκληρη η σελήνη θα έχει εισέλθει στη σκιά της Γης, υπολογίζεται να ξεκινήσει στις 5:11, το μέγιστο της έκλειψης θα παρατηρηθεί στις 5:47, ενώ το τέλος της ολικής φάσης στις 6:23. Στη συνέχεια το φεγγάρι θα χαθεί κάτω από τον δυτικό ορίζοντα.

Ακόμα και πριν ξεκινήσει η έκλειψη, το μέγεθος και η φωτεινότητα του φεγγαριού, ιδίως αν ο ουρανός είναι καθαρός, θα είναι εντυπωσιακά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το φεγγάρι θα έχει πλησιάσει αρκετά τη Γη.

Επειδή η τροχιά της Σελήνης γύρω από την Γη δεν είναι κυκλική αλλά ελλειπτική, η απόσταση που μας χωρίζει από τον φυσικό μας δορυφόρο δεν είναι σταθερή, αλλά μεταβάλλεται μεταξύ μιας μέγιστης και μιας ελάχιστης τιμής.

Όταν η Σελήνη βρίσκεται στην μέγιστη απόστασή της από την Γη, όταν δηλαδή βρίσκεται στο απόγειό της, απέχει από τον πλανήτη μας περίπου 405.500 χλμ. ενώ στο περίγειό της, δηλαδή στην πλησιέστερη απόστασή της από την Γη απέχει περίπου 363.700 χλμ.

Το γεγονός αυτό κάνει την πανσέληνο να φαίνεται 14% μεγαλύτερη και 30% φωτεινότερη στο περίγειο απ’ ό,τι στο απόγειο, γι’ αυτό και λέμε τότε ότι έχουμε «υπερπανσέληνο».

Η επιστήμη του ματωμένου φεγγαριού και της κόκκινης ανατολής
Στη διάρκεια της σεληνιακής έκλειψης καθώς η Γη παρεμβάλλεται μεταξύ της Σελήνης και του Ήλιου, ρίχνει την σκιά της στην όψη της Σελήνης, καλύπτοντας όλο και μεγαλύτερο τμήμα της.

Όταν όμως η σκιά της Γης καλύψει την Σελήνη εντελώς, τότε ανάλογα με τις συνθήκες που θα επικρατούν (υγρασία, θερμοκρασία, περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε σκόνη κλπ),η σκιά της Σελήνης θα αποκτήσει ξαφνικά μια κοκκινωπή απόχρωση. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό οφείλεται σ’ έναν φυσικό μηχανισμό παραπλήσιο μ’ αυτόν που χρωματίζει και τα δειλινά κόκκινα.

Το ορατό φως του Ήλιου αποτελείται από διαφορετικά μήκη κύματος, τα οποία αντιστοιχούν σε διαφορετικά χρώματα. Καθώς όμως το ηλιακό φως διέρχεται μέσα από την γήινη ατμόσφαιρα, τα μήκη κύματος που αντιστοιχούν στο μπλε τμήμα του ορατού φάσματος, «φιλτράρονται», διότι τα αιωρούμενα σωματίδια της ατμόσφαιρας σκεδάζουν (δηλαδή διασκορπίζουν προς όλες τις κατευθύνσεις) το φως με αυτά τα μήκη κύματοςσε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Αντιθέτως, τα μήκη κύματος που αντιστοιχούν στο πορτοκαλί και στο κόκκινο τμήμα του ορατού φάσματος επηρεάζονται πολύ λιγότερο, γι’ αυτό και διασχίζουν την γήινη ατμόσφαιρα χωρίς να απορροφούνται ή να σκεδάζονται στον βαθμό που παρατηρείται στο μπλε τμήμα του ορατού φάσματος. Στην συνέχεια η γήινη ατμόσφαιρα «εκτρέπει» (διαθλά) αυτό το πορτοκαλί-κόκκινο φως προς την Σελήνη, το οποίο εντέλει ανακλάται από την επιφάνειά της,«χρωματίζοντάς» την μ’ ένα απόκοσμο κοκκινωπό φως.

Υπερπανσέληνος , ολική έκλειψη , Ματωμένο φεγγάρι 

 

 

 

Παλιότερα, με τη ματιά του διαστημικού λεωφορείου Discovery

 

Nicolaus Copernicus: Ένας επαναστάτης στη μελέτη του Ουρανού (19 Φεβ 2014 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Nicolaus Copernicus: Ένας επαναστάτης στη μελέτη του Ουρανού

15:28, 19 Φεβ 2014 | tvxsteam tvxs.gr/node/61143

 

 

 

 

Ο πρώτος εκφραστής της ηλιοκεντρικής θεωρίας, μετά τους αρχαίους Έλληνες, και αστρολόγος του 16ου αιώνα Νικόλαος Κοπέρνικος σαν σήμερα το 1543 πέθανε άσημος, προτού προλάβει να δει το έργο του «Περί των Περιστροφών των Ουράνιων Σφαιρών» να εκδίδεται, έργο για το οποίο η Εκκλησία τον κήρυξε αιρετικό. Πέντε αιώνες μετά τον θάνατο του, το 2008, ξανακηδεύτηκε με τιμές ήρωα στον καθεδρικό ναό του Φρόμπορκ στην Πολωνία.

Ο Κοπέρνικος στο βιβλίο του «De Revolutionibus Orbium Coelestium Libri VI» («Έξι Βιβλία για τις Περιστροφές των Ουράνιων Σφαιρών») υποστήριξε την ηλιοκεντρική θεωρία, την άποψη δηλαδή ότι η Γη και τα άλλα σώματα του Ηλιακού Συστήματος περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο, σε αντίθεση με την τότε επίσημη γεωκεντρική θεωρία, που ήθελε τη Γη ακίνητη και κέντρο του κόσμου.

Ουσιαστικά παρουσιάζει την τροποποίηση της θεωρίας του Πτολεμαίου για μια κινούμενη Γη. Στο μοντέλο που παρουσιάζεται, το Σύμπαν αποτελείται από 8 ομόκεντρες σφαίρες. Η εξώτατη, όγδοη σφαίρα, ήταν πάλι η σφαίρα των απλανών αστέρων, αλλά τώρα ο Ήλιος είναι ακίνητος στο κέντρο. Οι 6 γνωστοί την εποχή του Κοπέρνικου πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο με τη σειρά που γνωρίζουμε και σήμερα, ενώ η Σελήνη περιφέρεται γύρω από τη Γη.

Επιπλέον, η φαινομενική κίνηση του Ήλιου και των απλανών γύρω από τη Γη εξηγείται από την ημερήσια περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της. Ο Κοπέρνικος, ωστόσο, ακολουθώντας όπως φαίνεται τον Αρίσταρχο, δεν τόλμησε να εγκαταλείψει τις κυκλικές τροχιές (οι αληθινές τροχιές των πλανητών είναι ελλειπτικές), με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να διατηρήσει τους επίκυκλους του Πτολεμαίου.

Παρά το γεγονός αυτό, η μεταπήδηση από ένα γεωκεντρικό στο ηλιοκεντρικό σύστημα ήταν από μόνη της πολύ σημαντική, καθώς δημιουργούσε σοβαρό ζήτημα σχετικώς με την αξιοπιστία του Αριστοτέλη, τον οποίο η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είχε αναγάγει σε αλάθητο.

Το έργο του Κοπέρνικου αποτέλεσε τη βάση για την εξέλιξη της σύγχρονης Αστρονομίας και άνοιξε το δρόμο για τους αστρονόμους της επόμενης γενιάς, όπως ο Κέπλερ και ο Γαλιλαίος, αλλά και την Επιστημονική επανάσταση του 17ου αιώνα. Επιπλέον ο τίτλος του έργου είχε και από μόνος του ιστορική επίδραση καθώς έδωσε το λατινικό όνομα revolutio (περιστροφή, περιφορά) σε κάθε αιφνίδια και θεμελιώδη μεταβολή στη σκέψη ή και στην κοινωνία (revolution = επανάσταση).

Ο Κοπέρνικος γεννήθηκε το 1473 στο Τορούν της Πολωνίας, και πέρασε μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής του στο Φρόμπορκ της Βάρμιας, επαρχίας της Πολωνίας. Πέθανε το 1543 σχεδόν άσημος πριν η ριζοσπαστική του αντίληψη κάνει την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να τον καταδικάσει σαν αιρετικό. Ο τάφος του ήταν άγνωστος μέχρι το 2008 όπου ανακαλύφτηκαν τα οστά του και το 2010 ξανακηδεύτηκε αυτή την φορά με τιμές ήρωα από την Εκκλησία.

Εντοπίστηκε ασυνήθιστος αστεροειδής με έξι ουρές (enet.gr, Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013)

........................................................

enet.gr, 12:25 Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013

Εντοπίστηκε ασυνήθιστος αστεροειδής με έξι ουρές

Αστρονόμοι που μελετούν τη ζώνη αστεροειδών στο ηλιακό μας σύστημα με το τηλεσκόπιο Hubble της NASA εντόπισαν για πρώτη φορά έναν αστεροειδή με έξι ουρές σκόνης που περιστρέφονται γρήγορα γύρω από το κυρίως σώμα του, θυμίζοντας ψεκαστικό γκαζόν. 

(Πηγή: NASA)  

Ο αστεροειδής, που είναι εντελώς διαφορετικός από οποιονδήποτε άλλο έχουν βρει οι αστρονόμοι έως τώρα, ονομάζεται Ρ/2013 Ρ5, βρίσκεται στη ζώνη μεταξύ Άρη και Δία και έχει ακτίνα περίπου 240 μέτρων.

Όπως αναφέρει ο καθηγητής αστρονομίας David Jewitt του πανεπιστημίου UCLA της Καλιφόρνια, είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι πρόκειται για αστεροειδή, καθώς οι αστεροειδείς -αντίθετα με τους κομήτες- δεν έχουν ουρές. Ο συγκεκριμένος όμως, όχι μόνο έχει έξι ουρές αλλά περιστρέφεται τόσο γρήγορα που οι ουρές αλλάζουν κάθε 13 μέρες σχήμα καθώς εκτινάσσουν τμήματα της ύλης στο διάστημα.

Οι επιστήμονες, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "The astrophysical Journal Letters", πιστεύουν πως κάποια στιγμή ο ρυθμός περιστροφής του αστεροειδή θα αυξηθεί τόσο πολύ που θα διαλυθεί τελείως. Δεν θεωρούν ότι οι ουρές είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης του Ρ/2013 Ρ5 με άλλο αστεροειδή γιατί δεν έχουν παρατηρήσει απελευθέρωση μεγάλης ποσότητας σκόνης στο διάστημα με τη μία.

Οι αστρονόμοι δεν αποκλείουν ότι στο μέλλον θα βρουν και άλλους τέτοιους αστεροειδείς. 

Κανόνη Κατερίνα, k.kanoni@eleftherotypia.net

Η «περαστική» Ηρα μάς έστειλε μια φωτογραφία της Γης (www.tanea.gr, 13/10/2013)

.........................................................

Η «περαστική» Ηρα μάς έστειλε μια φωτογραφία της Γης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: www.tanea.gr, 13/10/2013  

 

 

 

 

 

 

Η αποστολή Juno (Hρα) της NASA πραγματοποίησε την περασμένη εβδομάδα μια κίνηση γύρω από τη Γη προκειμένου να επιταχύνει το ταξίδι της προς τον Δία. Αν και για άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο τέθηκε σε «κατάσταση αναμονής» την πιο κρίσιμη ώρα του εγχειρήματος, πρόλαβε να απαθανατίσει τον πλανήτη μας, καθώς περνούσε πάνω από τη Νότιο Αμερική.

Ο δικτυακός τόπος της αποστολής βρίσκεται φυσικά εκτός λειτουργίας λόγω της αναστολής της λειτουργίας του αμερικανικού Δημοσίου - η NASA αποτελεί ένα ακόμη «θύμα» της στάσης πληρωμών που έχει επιβάλει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση -, ωστόσο οι υπεύθυνοι διαβεβαίωσαν το Σάββατο μιλώντας στο Universe Today ότι το διαστημικό σκάφος του 1,1 δισ. δολαρίων ξεπέρασε τη «διάλειψη» και λειτουργεί πλέον κανονικά στο ταξίδι του για τον Δία το οποίο θα ολοκληρωθεί το 2016.
«Η κατάσταση αναμονής δεν επηρέασε την τροχιά του σκάφους στο ελάχιστο» διαβεβαίωσε ο Σκοτ Μπόλτον του Southwest Research Institute, υπεύθυνος της επιστημονικής ομάδας του Juno.
Η αποστολή παίρνει το όνομά της από το ρωμαϊκό αντίστοιχο της θεάς Ήρας -σύμφωνα με το ρωμαϊκό μύθο, ο Δίας τυλίχτηκε σε ένα πέπλο από σύννεφα για να κρύψει τις παρασπονδίες του, η σύζυγός του όμως μπόρεσε να δει την αλήθεια μέσα από τα σύννεφα.
Το σκάφος αναχώρησε τον Αύγουστο του 2011 σε ένα ταξίδι πέντε ετών και 2,8 δισ. χιλιομέτρων προς τον μεγαλύτερο πλανήτη του Ηλιακού Συστήματος. Ο πύραυλος με τον οποίο αναχώρησε δεν μπορούσε να προσφέρει όλη την απαιτούμενη ώθηση, γι΄αυτό και το σκάφος πέρασε την Τετάρτη από τη Γη για έναν «ελιγμό βαρυτικής υποβοήθησης».
Ουσιαστικά το Juno ακολούθησε μια ελλειπτική διαδρομή πίσω από τη Γη προκειμένου να επιταχυνθεί από το βαρυτικό της πεδίο και να εκτοξευτεί από την άλλη πλευρά του πλανήτη με αυξημένη ταχύτητα. Το σκάφος πέρασε την Πέμπτη σε απόσταση μόλις 561 χιλιομέτρων και αύξησε την ταχύτητά του κατά 26.280 χιλιόμετρα την ώρα.
Οι διαχειριστές της αποστολής στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA στην Καλιφόρνια σκόπευαν να αξιοποιήσουν το κοντινό πέρασμα για να ελέγξουν τα εννέα όργανα του σκάφους και να συντονίσουν την ομάδα τους.
Όπως ανακοίνωσε το Southwest Research Institute, «τα περισσότερα δεδομένα και οι περισσότερες εικόνες μεταδόθηκαν πριν το σκάφος τεθεί σε κατάσταση αναμονής» και αναλύονται τώρα από τις αρμόδιες ομάδες.
Αυτό σημαίνει ότι τις επόμενες ημέρες θα γίνει διαθέσιμο ένα βίντεο από την κάμερα του σκάφους που εικονίζει το σύστημα Γης-Σελήνης.
To Juno προγραμματίζεται να φτάσει στο σύστημα του Δία τον Ιούλιο του 2016, οπότε θα τεθεί σε πολική τροχιά για να μελετήσει τη σύσταση του πλανήτη και το βαρυτικό και μαγνητικό πεδίο του.
Θα προσπαθήσει επίσης να εξακριβώσει αν ο γιγάντιος πλανήτης αέριος πλανήτης κρύβει τελικά έναν στερεό πυρήνα.

δες εδώ: 

http://news.in.gr/# 

"Η Γη άρχισε να «αναπνέει» οξυγόνο 700 εκατ. χρόνια νωρίτερα" ("TA NEA", 26/9/2013)

.........................................................

Η Γη άρχισε να «αναπνέει» οξυγόνο 700 εκατ. χρόνια νωρίτερα

Το οξυγόνο εμφανίστηκε στην ατμόσφαιρα της Γης έως και 700 εκατ. χρόνια νωρίτερα σε σχέση με τις έως τώρα εκτιμήσεις, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα, η οποία, στο βαθμό που επιβεβαιωθεί, θέτει νέα δεδομένα για το πότε και πώς εξελίχθηκαν οι πρώτες μορφής ζωής στον πλανήτη μας που ανέπνεαν οξυγόνο.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Κοπεγχάγης, της Βρετανικής Κολομβίας, της Βρέμης και του Γιοχάνεσμπουργκ, με επικεφαλής τον καθηγητή Σον Κράου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό Nature, σύμφωνα με το BBC, εξέτασαν την χημική σύνθεση δειγμάτων πανάρχαιου εδάφους «κλειδωμένων» μέσα σε πετρώματα ηλικίας περίπου τριών δισεκατομμυρίων ετών από τη Νότια Αφρική, που θεωρείται το αρχαιότερο γνωστό έδαφος στη Γη. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ίχνη ελεύθερου (ατμοσφαιρικού) οξυγόνου -όχι δηλαδή δεσμευμένου σε ορυκτά- σε χαμηλή συγκέντρωση. Εκτιμάται ότι εκείνη η αρχαία ατμόσφαιρα περιείχε οξυγόνο σε ποσοστό 0,03% σε σχέση με σήμερα.

Σύμφωνα με τις προηγούμενες εκτιμήσεις, το οξυγόνο άρχισε να συσσωρεύεται αισθητά στη γήινη ατμόσφαιρα πριν από περίπου 2,3 δισεκατομμύρια χρόνια στη διάρκεια μιας περιόδου που έχει ονομαστεί «Το Γεγονός της Μεγάλης Οξείδωσης». Η νέα ανακάλυψη τοποθετεί τη σταδιακή συσσώρευση του οξυγόνου πολλές εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα.
«Πάντα ξέραμε ότι η παραγωγή οξυγόνου μέσω της φωτοσύνθεσης οδήγησε στην τελική οξυγόνωση της ατμόσφαιρας και στην εξέλιξη της αερόβιας ζωής. Η νέα μελέτη μας δείχνει ότι αυτή η διαδικασία άρχισε πολύ νωρίς στην ιστορία της Γης», δήλωσε ο Σον Κράου.

Ο αέρας του πλανήτη μας δεν είχε καθόλου οξυγόνο για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια μετά το σχηματισμό της Γης πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Σήμερα, η ατμόσφαιρα περιέχει περίπου 20% οξυγόνο χάρη κυρίως στα φωτοσυνθετικά βακτήρια, τα οποία, όπως τα δέντρα και τα άλλα φυτά, απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα και απελευθερώνουν οξυγόνο στον αέρα. Είναι αυτοί οι αφανείς μικροοργανισμοί που έθεσαν τα θεμέλια για να μπορέσουν στη συνέχεια να αναπνεύσουν οι πιο εξελιγμένοι οργανισμοί.

«Τα νέα ευρήματα δείχνουν ότι χρειάστηκε πολύ περισσότερος χρόνος, ώστε από κοινού οι βιολογικές και γεωλογικές διαδικασίες να παράγουν την πλούσια σε οξυγόνο ατμόσφαιρα που σήμερα απολαμβάνουμε», δήλωσε ο δανός ερευνητής Λάσε Ντέσινγκ.
Οι ερευνητές σχεδιάζουν περαιτέρω αναλύσεις από άλλες περιοχές του πλανήτη, αν και τα πετρώματα ηλικίας τριών δισεκατομμυρίων ετών είναι πολύ σπάνια (υπάρχουν κυρίως στη Γροιλανδία και την Αυστραλία).

NASA: Μαγεία Περσείδων στα Μετέωρα (http://www.ethnos.gr, 13/8/2013)

NASA: Μαγεία Περσείδων στα Μετέωρα

Το γύρο του κόσμου κάνει η φωτογραφία που δημοσιεύτηκε από τη ΝΑSA και που δείχνει δύο διάττοντες αστέρες (Περσείδες) να πέφτουν πάνω από τους επιβλητικούς βράχους των Μετεώρων.

                                     φωτό: Astronomy Picture of the Day (NASA)

 

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Ιρανό Babak Tafreshi και δημοσιεύθηκε στις 10 Αυγούστου.

Οπως εξηγεί εν συντομία αστρονόμος, τα δύο φωτεινά μετέωρα που αστράφτουν στο νυχτερινό τοπίο της 7ης Αυγούστου αποτελούν τμήμα της επερχόμενης «βροχής» Περσείδων. Στην κατεύθυνση που δείχνουν οι χρωματιστές ουρές, η λαμπρή «βροχή» προέρχεται τον ομώνυμο αστερισμό του Περσέα πάνω δεξιά.

Στη συνέχεια ο αστρονόμος περιγράφοντας τη φωτογραφία, αναφέρεται στο μοναστήρι που φαίνεται μπροστά μπροστά και είναι χτισμένο στους «τρομακτικούς» βράχους από ψαμμίτη των Μετεώρων.

Ενημερώνει, δε, τους αναγνώστες ότι οι βράχοι πήραν το όνομά τους από τη στάση τους προς τον ουρανό, είναι σύμπλεγμα μοναστηριών κοντά στην Καλαμπάκα και έχουν ανακηρυχθεί Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

"Οι πιο... αστρονομικές φωτογραφίες του 2013" (01 Αυγ 2013 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Οι πιο... αστρονομικές φωτογραφίες του 2013

08:48, 01 Αυγ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/134695

 

 

Τη λίστα με τους υποψήφιους για το βραβείο του Φωτογράφου Αστρονομίας της Χρονιάς, έδωσε στη δημοσιότητα το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς. Στη δημοσιότητα δόθηκαν σειρά από τις ονειρικές φωτογραφίες που απαθανατίζουν στιγμές από το ηλιακό σύστημα, το γαλαξία και πέρα από αυτόν. Οι νικητές θα ανακοινωθούν στις 18 Σεπτεμβρίου. Επιμέλεια: Ευαγγελία Ασημακοπούλου

14+1 πραγματικά αστρονομικές φωτογραφίες

1.  Ένα αψεγάδιαστο σημείο - Ο Milky Way (Γαλαξίας) απλώνεται πάνω από την κοιλάδα Yosemite στο Εθνικό Πάρκο της Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Φωτογραφία: Rogelio Bernal Andreo

2.  Ο φωτογράφος της νύχτας - Έχοντας κατασκηνώσει σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία ο φωτογράφος των άστρων πρέπει να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για την τέλεια λήψη. Εδώ η υπομονή του ανταμείβεται. Αιχμαλωτίζει το Γαλαξία και έναν μετεωρίτη να καίγεται στην ατμόσφαιρα της γης. Φωτογραφία: Tommy Eliassen

3.  Κομήτης Panstarrs -Το πορτοκαλί χρώμα κατά μήκος του ορίζονται σηματοδοτεί ότι το ηλιοβασίλεμα βρίσκεται προς το τέλος του. Ωστόσο, το περισσότερο φως σε αυτή τη φωτογραφία εξακολουθεί να προέρχεται τελικά από τον ήλιο. Ψηλά στον ουρανό ο φωτεινός δίσκος του φεγγαριού λάμπει με το φως του ήλιου να αντανακλάται, ενώ η μικρή μουτζούρα πάνω από τη θάλασσα είναι η αντανάκλαση της σκόνης και του αερίου από την ουρά του Κομήτη PanStarrs. Μόνο τα αστέρια λάμπουν με το δικό τους φως. Φωτογραφία: Ingólfur Bjargmundsson

4. Το αστρικό σύστημα Eta Carinae - Το νεφέλωμα Carina είναι μια χαώδης περιοχή με πληθώρα αστρικών σχηματισμών που βρίσκεται έτη φωτός από τη Γη. Στο κεντρικό τμήμα του νεφελώματος που απαθανατίζει η φωτογραφία πυκνά νέφη αερίου και σκόνης φωτίζονται από το νεογέννητο άστρο στο κέντρο της εικόνας. Έχει εκατό φορές τη μάζα του ήλιου και είναι εκατομμύρια φορές φωτεινότερο. Η Eta Carinae είναι ασταθής και κάποια στιγμή θα εκραγεί ως σουπερνόβα. Φωτογραφία: Michael Sidonio

5. Η αψίδα του Παραδείσου - Το γαλαξιακό μας συγκρότημα αποτελεί το φόντο για τον βράχο Durdle Door στην ακτή Jurassic  Dorset. Τα πετρώματα σε αυτό το τμήμα της ακτής είναι πάνω από 100ετών, αλλά πολλά από τα αστέρια του Γαλαξία μας είναι έως και 10 δισ. ετών. Φωτογραφία: Stephen Banks

6. Το φεγγάρι του κυνηγού πάνω από τις Άλπεις - Όσο το γεμάτο φεγγάρι βυθίζεται στη δυτικά ο ήλιος ανατέλλει φωτίζοντας τις χιονισμένες Άλπεις στον ορίζοντα. Παρά το γεγονός ότι τόσο το φεγγάρι όσο και το βουνό φωτίζονται από τον ήλιο οφείλουν τα διαφορετικά τους χρώματα στη διασπορά των εφέ της ατμόσφαιρας υπό το ηλιακό φως. Φωτογραφία; Stefano De Rosa

7. Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα - Σύγχρονες ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές μπορούν να ανιχνεύσουν το πολύ εξασθενημένο, για το γυμνό ανθρώπινο μάτι, φως. Οι φωτογράφοι αστρονομίας πρέπει να κάνουν πρακτικές και αισθητικές επιλογές για την αντίθεση, τη φωτεινότητα και το χρώμα. Εδώ ο φωτογράφος έχει επιλέξει μια συγκρατημένη παλέτα για να τονίσει τη λεπτή δομή των νεφών σκόνης του Ωρίωνα. Φωτογραφία: Nik Szymanek

8. Γαλαξιακό Πλάτος - Ο φωτογράφος αιχμαλωτίζει τη στιγμή που ο Γαλαξίας φαίνεται ευθυγραμμισμένος με το γιγαντιαίο πιάτο του ραδιοτηλεοσκοπίου στο Παρατηρητήριο Parkes στην Αυστραλία. Φωτογραφία: Wayne England

9. Φωτογράφοι στο χείλος του κρατήρα - Αν και η αυγή θα ήταν πιο εύκολο να αιχμαλωτιστεί στο τέλος του 11ου κύκλου του ήλιου για το έτος, οι παρατηρητές στον κρατήρα του Μίβαθ στη βόρεια Ισλανδία είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν το φαντασμαγορικό αυτό θέαμα. Φωτογραφία: James Woodend

10. Solar Max - Οι θηλιές πλάσματος γνωστές ως «προεξοχές» στην επιφάνεια του ήλιου. Η επιφάνεια που κοχλάζει είναι σημαδεμένη με τις ηλιακές κηλίδες. Και τα δυο χαρακτηριστικά γίνονται ορατά μόνο όταν ένα ειδικό φίλτρο χρησιμοποιείται για να αφαιρέσει τη λάμψη. Φωτογραφία: Paul Haese

11. Το Νεφέλωμα του Πελεκάνου - Πίδακες από την έκρηξη στους πόλους νεογέννητων άστρων. Εδώ απαθανατίζεται η δημιουργία αντικείμενων από νέφος και αστρόσκονη. Προκύπτουν από την πυκνή σκόνη και τα σύννεφα αερίων του νεφελώματος. Φωτογραφία: Andre van der Hoeven

12. Γέρνοντας - Γνωστά αστέρια και αστερισμοί σχηματίζουν μια γραμμή που υψώνεται πίσω από το ανεμοδαρμένο δέντρο στο Έθνικό Πάρκο Dartmoor στη νοτιοδυτική Αγγλία. Ακριβώς πάνω από τον ορίζοντα ο Σείριος, το λαμπρότερο αστέρι του ουρανού, πλαισιωμένο από το περίγραμμα του κυνηγού Ωρίωνα. Από πάνω το τριγωνικό πρόσωπο του Ταύρου με το πορτοκαλί αστέρι Aldebaran,ο δίσκος του φεγγαριού και το φωτεινό, συμπαγές σύμπλεγμα των Πλειάδων. Φωτογραφία: Anna Walls

13. Βόρειο Σέλας XXIII - Η αυγή που αχνοφαίνεται ακολουθεί την παγωμένη ακτογραμμή. Μια δύσκολη εξισορρόπηση προκειμένου να καταγραφούν όλες οι διαφορετικές πηγές φωτός. Τα αστέρια, το σέλας, και τα φώτα του δρόμου των μακρινών πόλεων. Φωτογραφία: Mike Curry

 

14. Νυχτερινά φωτεινά σύννεφα - Σύννεφα από μικροσκοπικά κρύσταλλα πάγου ψηλά στην ατμόσφαιρα. Περίπου 80 χλμ πάνω από το έδαφος. Το όνομά τους Noctilucent cloud σημαίνει  «νύχτα πουλάμπει» στα λατινικά. Είναι ορατά μόνο κατά το βαθύ λυκόφως. Εδώ πάνω από το Pennine Hills της βόρειας Αγγλίας. Φωτογραφία: Mark Shaw

15. Η διέλευση της Αφροδίτης από τη Μαύρη Θάλασσα - Οι διελεύσεις της Αφροδίτης είναι σπάνιες. Γίνονται ανά ζεύγη με οκτώ χρόνια διαφορά. Κάθε ζεύγος χωρίζεται από το επόμενο για περισσότερο από έναν αιώνα. Σε κάθε περίπτωση η Αφροδίτη χρειάζεται μόνο έξι ώρες για να διασχίσει το δίσκο του ήλιου. Φωτογραφία: Alexandru Conu
Guardian

Πως είναι η μέρα στη Σελήνη Έξι εντυπωσιακές φωτογραφίες από τη NASA (www.athensvoice.gr, 31/05/2013)

Πως είναι η μέρα στη Σελήνη

Έξι εντυπωσιακές φωτογραφίες από τη NASA

www.athensvoice.gr, 31/05/2013

 

 

 

 Πως είναι κατά την διάρκεια της μέρας στην επιφάνεια της Σελήνης; Η Σελήνη χρειάζεται ένα μήνα για μια πλήρη περιστροφή γύρω από τη Γη και έχει διαρκώς την ίδια πλευρά στραμμένη προς τη Γη. Αυτό σημαίνει ότι έχει μέρα και νύχτα, μόνο που διαρκούν αμφότερες από δύο εβδομάδες.

Μέσω της NASA μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε πως είναι κατά την διάρκεια της ημέρας στην επιφάνεια της Σελήνης. Δείτε τις φωτογραφίες

Τη μέρα το φως είναι πιο λαμπερό σε σχέση με της Γης αλλά ο ουρανός παραμένει σκοτεινός. Δεν υπάρχει ατμόσφαιρα για να διαχέει το φως και φυσικά ούτε σύννεφα ενώ η απουσία όζοντος αφήνει όλη την υπεριώδη ακτινοβολία του Ήλιου να φθάνει στην επιφάνεια του φεγγαριού της Γης.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας στην πλευρά της Σελήνης που «κοιτάει» προς τη Γη, το φως είναι επίσης πιο δυνατό από την νύχτα στη Γη καθώς το φως που «επιστρέφει» ο πλανήτης μας (λόγω ατμόσφαιρας) είναι πιο δυνατό.

Γ.Τ.