Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα το πώς και το γιατί.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα το πώς και το γιατί.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 19 Ιουλίου 2025

Περσείδες / Έρχονται τα καλοκαιρινά πεφταστέρια – Πότε κορυφώνεται το φαινόμενο - Από το tvxs.gr (16.7.2025)

 ...............................................................


Περσείδες / Έρχονται τα καλοκαιρινά πεφταστέρια Πότε κορυφώνεται το φαινόμενο





                                              Από το tvxs.gr (16.7.2025)

Αρχής γενομένης από την 17η Ιουλίου και για έναν ολόκληρο μήνα, ο νυχτερινός ουρανός θα φιλοξενήσει τα αγαπημένα καλοκαιρινά «πεφταστέρια», δηλαδή την βροχή μετεωριτών των Περσείδων.


Παραδοσιακά λαμβάνει χώρα στα μέσα Ιουλίου όμως η κορύφωση του φαινομένου είναι τα μέσα Αυγούστου με το θέαμα να ολοκληρώνεται λίγο πριν το τέλος του όγδοου μήνα του χρόνου.

Το φαινόμενο θα διαρκέσει έως και τις 24 Αυγούστου με κορύφωση το τριήμερο 11 έως 13 Αυγούστου, οπότε και αναμένεται η μεγαλύτερη συχνότητα μετεώρων – μέχρι και 100 πεφταστέρια την ώρα.


H πρώτη εμφάνιση των Περσείδων αναμένεται περίπου στις 12:00 το βράδυ της 17ης Ιουλίου, όπου θα στολίσουν το νυχτερινό ουράνιο στερέωμα έως τις 7 το πρωί της 18ης Ιουλίου.

Τι είναι οι Περσείδες

Οι Περσείδες δημιουργούνται από τα υπολείμματα του κομήτη Swift-Tuttle, καθώς η Γη περνά μέσα από την τροχιά του.


Ο κομήτης αυτός είναι το μεγαλύτερο γνωστό ουράνιο σώμα που περνάει από τη Γη κατά τακτά χρονικά διαστήματα και χρειάζεται περίπου 133 χρόνια για να πραγματοποιήσει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο. Το τελευταίο κοντινό πέρασμά του από τη Γη ήταν το 1992 και το επόμενο αναμένεται το 2126.

Καθώς αυτά τα μικροσκοπικά σωματίδια καίγονται στην ατμόσφαιρα, δημιουργούν φωτεινές γραμμές – ένα μαγευτικό ουράνιο σόου που μαγεύει τους παρατηρητές του ουρανού. Η στιγμή που τα πεφτάστερια σχίζουν τον ουρανό αφήνοντας πίσω τους φωτεινές, θεαματικές ουρές καθηλώνει.

Για την καλύτερη παρατήρηση, συστήνεται να βρείτε ένα σκοτεινό σημείο, μακριά από τα φώτα της πόλης. Δεν απαιτείται τηλεσκόπιο ή ειδικός εξοπλισμός – μόνο καθαρός ουρανός, υπομονή και η διάθεση να σηκώσετε το βλέμμα ψηλά.

Η ονομασία που λαμβάνουν οι βροχές διαττόντων προκύπτει από το σημείο του ουρανού από το οποίο φαίνεται να προέρχονται (π.χ. Διδυμίδες από τον αστερισμό των Διδύμων, Λυρίδες από τον αστερισμό της Λύρας, Ωριωνίδες από τον Ωρίωνα κλπ).

Στην περίπτωση των Περσείδων, το ακτινοβόλο σημείο εντοπίζεται στον αστερισμό του Περσέα. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τα μετέωρα φαίνεται να προέρχονται κυρίως από την συγκεκριμένη περιοχή του ουρανού, όμως μπορούν να παρατηρηθούν και προς άλλες κατευθύνσεις.

Κυριακή 21 Ιουλίου 2013

Το Άουσβιτς μέσα από τα μάτια ενός παιδιού (21 Ιουλ 2013 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Το Άουσβιτς μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

tvxs.gr/node/134014
 
 


Όταν ήταν παιδί στάλθηκε στο Άουσβιτς. Δεν ξέχασε ποτέ τις εικόνες και τα όνειρα που στιγμάτισαν αυτή την περίοδο της ζωής του. Ο ακαδημαϊκός στην Ιερουσαλήμ, Otto Dov Kulka, έχει γράψει ένα ιδιαίτερο βιβλίο για τη ζωή του στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, με τίτλο «Τοπία της Μητρόπολης του Θανάτου: Σκέψεις για τη Μνήμη και τη Φαντασία».
«Αυτό είναι το τοπίο των παιδικών μου χρόνων», λέει ο Kulka. Στην ερώτηση αν νοσταλγεί το Άουσβιτς απαντά: «Λοιπόν ναι! Το Άουσβιτς ήταν η παιδική μου ηλικία! Έμαθα πώς να γίνω ανθρωπιστής στο Άουσβιτς».




Ο Otto Dov Kulka γεννήθηκε τον 
Απρίλιο του «μοιραίου», όπως το χαρακτήριζε, 
έτους του 1933 στην μικρή τσεχική πόλη Novy 
Hrozenkov. Τον Ιανουάριο του ίδιου έτους 
οι ναζί είχαν καταλάβει την εξουσία.  


Η φωτογραφία τραβήχτηκε από έναν οδηγό 
ταξί κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο 
στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1978, όταν 
ακόμη ήταν κατεστραμμένο.

Στο βιβλίο του, ο Kulka δεν καταπιάνεται με τον πόνο των θυμάτων ή τα κίνητρα των εγκληματιών Ναζί. Προσπαθεί να δει αυτές τις μνήμες της παιδικής του ηλικίας από την σκοπιά του εξωτερικού παρατηρητή. Κάνει κατά κάποιο τρόπο μια αυτό-ψυχανάλυση, ανακαλώντας εικόνες και σκηνές και αναρωτώμενος σχετικά με τη σημασία τους, αν και αυτά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.


H μητέρα του Kulka, Elly, το 1939.

Στο βιβλίο του περιγράφει μια οδυνηρή σκηνή: Η μητέρα του αναχωρεί από το Άουσβιτς για άλλο στρατόπεδο εξόντωσης, όπου τελικά θα πεθάνει. «Φορούσε ένα λεπτό φόρεμα που κυμάτιζε στο ελαφρύ αεράκι και την έβλεπα καθώς περπατούσε και χανόταν με την απόσταση», γράφει. «Περίμενα να γυρίσει το κεφάλι της, περίμενα κάποιου είδους σινιάλο. Δεν γύρισε το κεφάλι της… Δεν μπορούσα να καταλάβω… Το σκεφτόμουν αυτό μετά και το σκέφτομαι ακόμη και σήμερα: Γιατί δεν γύρισε το κεφάλι της έστω μία φορά;».



Σε μια άλλα σκηνή του βιβλίου, αυτή τη φορά στο παιδικό στρατόπεδο στο Άουσβιτς, ένας εβραίος άνδρας, ο Imre, μαθαίνει στα παιδιά την «Ωδή στη Χαρά» από την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν. Ως κάτι αντιφατικό, να ακούγεται μια ωδή στη χαρά ανάμεσα στις καπνοδόχους του κρεματορίου του στρατοπέδου, ο Kukla ερμήνευσε αυτήν την πράξη ως «ακραίο σαρκασμό».

Ο Kulka συνδέει εικόνες και ερωτήματα, στο βιβλίο του, ανάμεσα σε ποιήματα και φωτογραφίες που τράβηξε ο ίδιος το 1978, στην τελευταία του επίσκεψη στο Άουσβιτς. Αυτό το βιβλίο αποτελεί μια φρενίτιδα από σκηνές και σκέψεις. Υπό αυτή την έννοια αντανακλά την αναζήτηση του συνειρμικού και ακανόνιστου τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι βιώνουν στην πραγματικότητα τη μνήμη.



Φωτογραφία χωρίς ημερομηνία, από την κύρια είσοδο του ναζιστικού στρατόπεδου συγκέντρωσης, 
που απελευθερώθηκε τον Ιανουάριο του 1945.
 

Το βιβλίο γίνεται ακόμη πιο συναρπαστικό όταν ο αναγνώστης μαθαίνει ποιος είναι ο συγγραφέας και τι έχει κάνει ως τώρα στη ζωή του. Ως ομότιμος καθηγητής της Εβραϊκής Ιστορίας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, ο Kulka αφιέρωσε ολόκληρη την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ψάχνοντας για εξηγήσεις για τα εγκλήματα των Ναζί.


Η κύρια είσοδος του στρατοπέδου συγκέντρωης, που οι κρατούμενοι ονόμαζαν «η πύλη του θανάτου».
 

Το βιβλίο του Kulka εκδόθηκε στα ογδοηκοστά του γενέθλια. Πολλοί λίγοι από τους συναδέλφους του ήξεραν ότι ο καθηγητής ήταν επιζών από το Άουσβιτς και ότι ο ίδιος είχε καταθέσει ως μάρτυρας στην πρώτη δίκη του Άουσβιτς στη Φρανκφούρτη το 1964.


 
Φωτογραφία, άγνωστης ημερομηνίας, με κρατουμένους στο Άουσβιτς πριν από τη μεταφορά τους 
για καταναγκαστική εργασία.

Η μητέρα του Kulka υπέγραψε εθελοντικά για τη μεταφορά τους στο Άουσβιτς, επειδή δεν ήθελε να χωριστούν από τα άλλη μέλη της οικογένειας. Όταν έφτασαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στις 7 Σεπτεμβρίου του 1943, έγινε ξεκάθαρο ότι αυτό θα ήταν το τέλος. Μόνο ένας νόμος ίσχυε εκεί, «ο νόμος του Μεγάλου Θανάτου», όπως λέει ο Kulka.


 
Αυτή η φωτογραφία, από το 1944, δείχνει Ναζί να επιλέγουν κρατουμένους στην είσοδο του 
στρατοπέδου εξόντωσης
 
********

Πηγή: Spiegel Online
Μετάφραση:
Tvxs-Κατρίν Αλαμάνου

Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012

Από που προέρχεται η έκφραση «Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν»; (http://n-tomaras.blogspot.gr, 2/11/2012)

..............................................................

Από που προέρχεται η έκφραση «Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν»; 

 

Μεταξύ των πολλών παραδειγμάτων που κατά καιρούς σας φέρνω - και με ανεχόσαστε - ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα:

Μικροί (οι ομήλικοι εξ ημών.) είχαμε παίξει το γνωστό παιδικό παιχνίδι :
δύο ομάδες αντιπαρατιθέμενες, εναλλάξ να εφορμούν η μία της άλλης ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα λόγια, που όλοι νομίζαμε αποκυήματα παιδικής φαντασίας και κουταμάρας (μετέπειτα πήρε την μορφή: «έλα να τα βγάλουμε»)

«Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, ά μπε μπα μπλόν του κείθε μπλόν,
μπλήν-μπλόν.»

Τι σημαίνουν αυτά? Μα , τι άλλο, ακαταλαβίστικες παιδικές κουταμάρες, θα ειπεί κάποιος.

Όμως δεν είναι έτσι.

Ατυχώς, η Ελληνική, εδέχθη πλείστες όσες προσβολές από εξελληνισμένους βαρβάρους, Σλάβους, Τουρκόφωνους, Λατίνους κ.ά.., που δεν κατανοούσαν την ελληνική -ούτε κάν είχαν την φωνητική ανατομία που θα τους επέτρεπε σωστές εκφωνήσεις φωνηέντων - εμιμούντο τις φράσεις, παραφράζοντάς τις συχνότατα, και έτσι διεστραμμένα και παραμορφωμένα, έφθασαν μέχρι των ημερών μας, ώστε πλέον να μη αναγνωρίζονται.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, εισήχθησαν εις την Ελληνική, όροι, λέξεις και φράσεις, ως μέσα από παραμορφωτικό κάτοπτρο είδωλα, καθιστάμενα αγνώριστα στον απλό κόσμο.

Ας επανέλθουμε στο πιο πάνω.

Η όλη στιχομυθία, προήρχετο από παιδικό παιχνίδι που έπαιζαν οι Αθηναίοι Παίδες (και ου μόνον.), και ταυτόχρονα εγυμνάζοντο στα μετέπειτα αληθινά πολεμικά παιχνίδια. Πράγμα απολύτως φυσικό, αφού πάντοτε ο Αθηναίος Πολίτης ετύγχανε και Οπλίτης!
(βλέπετε παίζοντας και με τα γράμματα, προκύπτουν συνδεόμενες έννοιες. Πολίτης - Οπλίτης)

Τι έλεγαν λοιπόν οι αντιπαρατιθέμενες παιδικές ομάδες, που τόσον παραφράσθηκε από τους μεταγενέστερους??
Ιδού η απόδοση:

«Απεμπολών, του κείθεν εμβολών !!!...»
(επαλαμβανόμενα με ρυθμό, εναλλάξ από την δήθεν επιτιθέμενη ομάδα)

Τι σήμαιναν ταύτα? Μα απλά ελληνικά είναι!
«Σε απεμπολώ, σε απωθώ, σε σπρώχνω, πέραν (εκείθεν) εμβολών σε (βλ. έμβολο) με το δόρυ μου, με το ακόντιό μου!!!»

Πηγή: ramnousia

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Όταν η Γη "έβραζε" (http://www.real.gr, 19/10/2012)

...........................................................................

Οταν η Γη «έβραζε»
19/10/2012 11:20:00 μμ



Βρετανοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι ανακάλυψαν 
την πιο ζεστή εποχή στην ιστορία της Γης, αφότου 
βέβαια ο πλανήτης μας πέρασε τα αρχικά στάδια 
του σχηματισμού του όπου ήταν ουσιαστικά μια 
πύρινη κοσμική μπάλα.

Οπως αναφέρουν στις αρχές της Τριασικής περιόδου και 
πιο συγκεκριμένα πριν από 249 εκατομμύρια έτη 
οι θερμοκρασίες που αναπτύχθηκαν στον πλανήτη μας 
ήταν οι υψηλότερες που υπήρξαν ποτέ.

Εκτιμούν ότι η θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασ-
σας στις περιοχές του ισημερινού έφθανε τους 40 βαθ-
μούς Κελσίου. Η θερμοκρασία στη στεριά ήταν κατά 
μέσο όρο 50 βαθμοί Κελσίου και σε ορισμένες περιπτώ-
σεις έφθανε και τους 60 βαθμούς.

Η μελέτη

Είναι γνωστό ότι η μεγαλύτερη σε έκταση εξαφάνιση 
ειδών έγινε στο τέλος της Πέρμιας περιόδου 
όταν εξαφανίστηκε το 80-90% της χλωρίδας και πανίδας 
της Γης. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι αυτό συνέβη πριν από 
252 εκατομμύρια έτη. Παρ' όλα αυτά μυστηριωδώς 
ο πλανήτης ανέκαμψε πολύ γρήγορα. «Κανονικά 
η ανάκαμψη μετά από ένα τέτοιο συμβάν 
απαιτεί χρονοβόρες διεργασίες που διαρκούν 
δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια έτη.

Παρ' όλα αυτά η νεκρή περίοδος διήρκεσε ελάχιστα 
χωρίς να γνωρίζουμε την αιτία για αυτό» αναφέρει 
ο Πολ Βίγκναλ, μέλος της ερευνητικής ομάδας. 
Εχει διαπιστωθεί ότι μόλις 3 εκατομμύρια έτη μετά τη 
μαζική εξαφάνιση, στις απαρχές της Τριασικής 
περιόδου είχαν εμφανιστεί και πάλι πολλά είδη 
 χλωρίδας και πανίδας.

Σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου του Λιντς 
πριν από 249 εκατομμύρια έτη και ενώ εξελισσόταν 
η ανάκαμψη και η επανεμφάνιση φυτών και 
ζώων η θερμοκρασία ανέβηκε απότομα πάρα 
πολύ. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η θερμοκρασία 
στον ισημερινό έφτανε τους 50 ίσως και τους 60 
βαθμούς Κελσίου στη στεριά και τους 40 βαθμούς 
στη θάλασσα. «Τα καλοκαίρια στον ισημερινό θα 
ήταν εκείνη την εποχή θανάσιμα ζεστά» τονίζει ο 
Βίγκναλ.

Καταφύγιο ζωής οι πόλοι

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι αυτές οι κλιματικές 
συνθήκες στον πλανήτη οδήγησαν σε μια μαζική 
εξαφάνιση ειδών ανάλογης έκτασης με 
εκείνη που προηγήθηκε λίγα εκατομμύρια έτη πριν. 
Φυσικά ο αριθμός των ειδών που εξαφανίστηκαν ήταν 
πολύ μικρότερος αφού στο μεσοδιάστημα δεν είχε προ-
λάβει να κάνει την εμφάνιση του μεγάλος αριθμός 
ειδών. Ομως σύμφωνα με τους ερευνητές το ποσοστό 
της εξαφάνισης ήταν ανάλογο με το προηγούμενο, 
δηλαδή εξαφανίστηκε η συντριπτική πλειοψηφία των 
ειδών.

Οι μόνες περιοχές που επέτρεπαν την επιβίωση 
ήταν οι πολικές και όσα είδη βρίσκονταν ή κατάφεραν 
να πλησιάσουν εκεί επέζησαν. Οι ερευνητές εκτιμούν 
ότι οι θερμοκρασίες διατηρήθηκαν ψηλά στη Γη για 
περίπου δύο εκατομμύρια έτη και στη συνέχεια, 
πριν από περίπου 247 εκατομμύρια χρόνια, επέστρε-
ψαν σε φυσιολογικά επίπεδα.

Πηγή: tovima.gr

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

Περσείδες: 100 πεφταστέρια ανά ώρα το Σαββατοκύριακο (10 Αυγ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

...............................................................

Περσείδες: 100 πεφταστέρια ανά ώρα το Σαββατοκύριακο

tvxs.gr/node/102996
 
 
 
 

Τον φετινό Αύγουστο η επόμενη πανσέληνος θα είναι στις 31 Αυγούστου, ενώ στις 17 Αυγούστου υπάρχει Νέα Σελήνη, πράγμα που σημαίνει ότι, αντίθετα με το περσινό καλοκαίρι, η λάμψη του φεγγαριού δεν θα αποτελέσει σημαντικό πρόβλημα για τις παρατηρήσεις του νυχτερινού ουρανού.

Οι Περσείδες ονομάστηκαν έτσι επειδή φαινομενικά προέρχονται από μία περιοχή ανάμεσα στον αστερισμό του Περσέα και της Κασσιόπειας. Στην πραγματικότητα προκαλούνται από τα σωματίδια σκόνης και άλλα υπολείμματα που αφήνει πίσω της η τεράστια ουρά (μήκους δεκάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων) του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1862 από τους Αμερικανούς Λιούις Σουίφτ και Όρας Tατλ από τους οποίους και πήρε το όνομά του.

Ο εν λόγω περιοδικός κομήτης αρχίζει να συναντιέται με την τροχιά της Γης από το τέλος Ιουλίου και χρειάζεται περίπου 130 χρόνια για να πραγματοποιήσει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον ήλιο. Οι πιο εντυπωσιακές Περσείδες πραγματοποιήθηκαν ότι η Γη πέρασε πιο κοντά από ποτέ από τον κομήτη το 1992. Έκτοτε ο αριθμός των μετεώρων έχει επανέλθει σε κανονικό επίπεδο.

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

Μέδουσα: «Ήταν ένα μικρό καράβι...» του Νίκου Μίχου (19 Ιουλ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Μέδουσα: «Ήταν ένα μικρό καράβι...»

tvxs.gr/node/101093
 

 
Η ιστορία έχει το χάρισμα να εμπλέκει και να κρατά αναμεμειγμένα πολλά πράγματα διαφόρων ειδών. Όπως για παράδειγμα έναν πίνακα του γαλλικού ρομαντισμού, ένα παιδικό τραγούδι και μια τραγική ιστορία καννιβαλισμού. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι ας παρουσιάσουμε μια εικόνα: Ένα παιδί που σιγοτραγουδά το τραγούδι «ήταν ένα μικρό καράβι...» περνά μπροστά από τον πίνακα «η Σχεδία της Μέδουσας» που εκτίθεται στο Λούβρο, στην αίθουσα 61 της πτέρυγας Sully. 


Το 1816, στις 17 Ιουνίου, σαλπάρουν από το Ροσφόρ στο Σαράντ Μαριτίμ της Γαλλίας τέσσερα πλοία με προορισμό το λιμάνι Πόρ Λουί της Σενεγάλης. Τα πλοία αυτά ήταν το μιρκό Argus, το ανεφοδιαστικό Loire, η κορβέτα Echo και η φρεγάτα Medusa. Στη Μέδουσα επέβαιναν και οι επιβάτες του ταξιδιού ανάμεσα στους οποίους ήταν ο νέος κυβερνήτης της Σενεγάλης, που ως τότε ήταν βρετανική αποικία, Ζυλιέν-Ντεζιρέ Σμαλτζ με την σύζυγό του.

Κυβερνήτης του πλοίου, το οποίο μετέφερε 400 επιβάτες και 160 άτομα πλήρωμα, ανέλαβε ο Υγκ Ντυρουά ντε Σωμερύ, που είχε να ταξιδέψει στην ανοιχτή θάλασσα περισσότερα από 20 χρόνια, χωρίς ποτέ να είναι κυβερνήτης πλοίου, και μοναδικό προσόν του ήταν η γνωριμία με τον αδερφό του βασιλιά.

Ο κυβερνήτης του Loire φέρεται να είχε δηλώσει μεταγενέστερα ότι «ο Ντυρουά ντε Σωμερύ ήταν ένας ευγενής αυλικός, αλλά όχι σοβαρά σκεπτόμενος, ενώ θεωρούσε ότι, λόγω της θέσης του, εγώ θα έπρεπε να είμαι υπάκουος υπηρέτης του».

Κατά τον απόπλου, λοιπόν, ο Σωμερύ προσπάθησε να δείξει τις ικανότητές του και να φύγει γρήγορα. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί στις 2 Ιουλίου του ίδιου έτους κατά 100 ναυτικά μίλια εκτός πορείας, προσαραγμένος στις ακτές της σημερινής Μαυριτανίας. Όσες προσπάθειες να απελευθερώσουν το πλοίο και αν έγιναν καμία δεν ήταν επιτυχής. Ο κυβερνήτης έδωσε έτσι την εντολή να εγκαταλείψουν το καράβι με τις σωσίβιες λέμβους, οι οποίες δεν έφταναν για όλους. Κατά συνέπεια κατασκευάστηκε η «σχεδία της Μέδουσας».

Δεκατρείς ημέρες έμεινε η σχεδία στην θάλασσα, αφού αποκόπηκε από τις σωσίβιες λέμβους. Οι μαρτυρίες των επιζόντων θέλουν είτε τον Σωμερύ να κόβει τα σκοινιά που κρατούν την σχεδία με τις λέμβους είτε αυτά να σπάνε. Επί δεκατρείς ημέρες οι καταιγίδες και τα κύμματα έπαιρναν τους επιβάτες της σχεδίας και τους εξαφάνιζαν. Την τρίτη ημέρα, μάλιστα, σημειώθηκε και μια μικρή ανταρσία επάνω στην σχεδία, με τους κατώτερους αξιωματικούς να σκοτώνουν ορισμένους επιβάτες. Όμως στην σχεδία δεν υπήρχαν τρόφιμα ή άλλες προμήθειες. Μέχρι να διασωθούν οι επιβαίνοντες έτρωγαν τις σάρκες των νεκρών για να επιβιώσουν. Όταν την δέκατη τρίτη ημέρα το πλοίο Argus εντόπισε την σχεδία βρήκε μόνο 15 από τους 147 επιβαίνοντες...

Όταν τα όσα συνέβησαν αυτές τις 13 ημέρες έγιναν γνωστά από τις μαρτυρίες των επιζώντων τέτοια ήταν η αποστροφή της γαλλικής κοινωνίας που παρουσίασε τον κανιβαλισμό, την απόγνωση και την ταλαιπωρία των επιβατών της σχεδίας της Μέδουσας σε πίνακες, όπως ο φημισμένος του Τεοντόρ Ζερικό (φωτογραφία), σε βιβλία, όπως το «Οι περιπέτειες του Αρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ» του Ε. Α. Πόου, που λαμβάνει χώρα πάνω στο φαλαινοθηρικό πλοίο «Γράμπος» ή στο μυθιστόρημα «Η σφίγγα των πάγων» του Ιουλίου Βερν, το οποίο γράφτηκε ως συνέχεια του βιβλίου του Πόου.

Η τραγική ιστορία πέρασε ακόμη και σε παιδικά τραγούδια
... «΄Ηταν ενά μικρό καράβι...και τότε ρίξανε τον κλήρο για να δούνε ποιος θα φαγωθεί...»



   


Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2011

Επιστημονικές ανακαλύψεις για τη Νεκρά Θάλασσα (http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4678365)

..................................................................

Επιστημονικές ανακαλύψεις για τη Νεκρά Θάλασσα

Η Νεκρά Θάλασσα ήταν κάποτε ακόμα μικρότερη από ό,τι είναι σήμερα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 06 Δεκεμβρίου 2011
Τελευταία ενημέρωση: 06/12/2011 19:48
Web-Only

 
Η Νεκρά Θάλασσα στέγνωσε από μόνη της πριν από 120.000 χρόνια, αποκαλύπτουν βότσαλα που ανασύρθηκαν από γεώτρηση στον πυθμένα της διασημότερης αλμυρής λίμνης στον κόσμο. Έπειτα από προσπάθειες δέκα ετών, κοινοπραξία γεωλόγων ολοκλήρωσε δύο ερευνητικές γεωτρήσεις, από τις οποίες η μία βρίσκεται κοντά στο βαθύτερο σημείο της Νεκράς Θάλασσας.


Στο υπέδαφος κάτω από αυτό το σημείο του πυθμένα βρέθηκαν βότσαλα, ένδειξη ότι σε αυτή την περιοχή βρισκόταν κάποτε η ακτή της λίμνης. Με άλλα λόγια, η Νεκρά Θάλασσα ήταν κάποτε ακόμα μικρότερη από ό,τι είναι σήμερα.

Αν και η ανάλυση των ιζημάτων δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, οι ερευνητές από έξι χώρες (ΗΠΑ, Ισραήλ, Γερμανία, Ιαπωνία, Νορβηγία, Ελβετία) εκτιμούν ότι η λίμνη σχεδόν εξαφανίστηκε πριν από περίπου 120.000 χρόνια, κατά την προτελευταία Μεσοπαγετώδη Περίοδο, όταν οι θερμοκρασίες ήταν ίδιες ή ελαφρώς υψηλότερες σε σχέση με σήμερα.


Η διαπίστωση είναι ενδεικτική της εκτεταμένης ξηρασίας που απειλεί τη Μέση Ανατολή λόγω της σημερινής κλιματικής αλλαγής.


«Η λίμνη ξεράθηκε πριν από 120.000 χρόνια χωρίς οποιαδήποτε ανθρώπινη παρέμβαση» λέει η Έμι Ίτο, καθηγήτρια Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα.


Σήμερα, όμως, η άντληση μεγάλων ποσοτήτων νερού από τον Ιορδάνη ποταμό επιταχύνει τη συρρίκνωση της Νεκράς Θάλασσας:


Από το 1997, η στάθμη έχει πέσει κατά 14 μέτρα και βρίσκεται πλέον 425 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Μεσογείου.


Η υποχώρηση των υδάτων συντελεί και σε περαιτέρω αύξηση της περιεκτικότητας σε αλάτι, η οποία φτάνει το 33,7‰, συγκριτικά με την αλατότητα των ωκεανών που κυμαίνεται γύρω στο 3,9‰.


«Εμείς ευθυνόμαστε για την πτώση της στάθμης της με πολύ ταχύτερους ρυθμούς, γεγονός που έχει και πολιτικές προεκτάσεις, καθώς το νερό αποτελεί αφορμή για πολέμους» σχολιάζει ο Στιβ Γκόλντστιν του Πανεπιστημίου Κολούμπια.


Εδώ και χρόνια, πάντως, το Ισραήλ και η Ιορδανία εξετάζουν ένα από κοινού σχέδιο διάσωσης της Νεκράς Θάλασσας με την διάνοιξη ενός καναλιού που θα τη συνδέει με την Ερυθρά Θάλασσα.


Η έρευνα παρουσιάστηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Γεωφυσικής Εταιρείας που πραγματοποιείται στο Σαν Φρανσίσκο.

Δευτέρα 30 Μαΐου 2011

30/5 : Επέτειος για την πρώτη πράξη αντίστασης στην Γερμανική Κατοχή.


Πρώτη πράξη αντίστασης
 


Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης. Ο Μανώλης Γλέζος (9/9/1922) και ο Λάκης Σάντας (22/2/1922) ήταν δύο νεαροί φοιτητές, που δάκρυζαν, όπως και χιλιάδες Αθηναίοι, βλέποντας τη γερμανική σβάστικα να κυματίζει στην Ακρόπολη. Το χιτλερικό σύμβολο προκαλούσε την ελληνική υπερηφάνεια. Έπρεπε, λοιπόν, να κατέβει…
Το παράτολμο σχέδιο γεννήθηκε στο μυαλό τους ένα ανοιξιάτικο σούρουπο στο Ζάππειο, καθώς αντίκριζαν την Ακρόπολη και στρώθηκαν στη δουλειά για να το υλοποιήσουν. Πήγαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διάβασαν ό,τι σχετικό με τον Ιερό Βράχο. Στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια ανακάλυψαν όλες τις σπηλιές και τις τρύπες της Ακρόπολης. Γρήγορα, αντιλήφθηκαν ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.
Το πρωί της 30ης Μαΐου 1941, ο Γλέζος και ο Σάντας πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο ότι η Κρήτη είχε πέσει. Οι Γερμανοί με προκηρύξεις κόμπαζαν για το κατόρθωμά τους. Οι δύο νέοι αποφάσισαν να δράσουν το ίδιο βράδυ. Όπλα δεν είχαν, παρά μόνο ένα φαναράκι κι ένα μαχαίρι. Η ώρα είχε φθάσει 9:30 το βράδυ. Η μικρή φρουρά της Ακρόπολης ήταν μαζεμένη στην είσοδο των Προπυλαίων και διασκέδαζε με νεαρές Ελληνίδες, που πουλούσαν τον ερωτά τους, πίνοντας μπύρες και μεθοκοπώντας.
Με άγνοια κινδύνου, πήδηξαν τα σύρματα, σύρθηκαν ως τη σπηλιά του Πανδρόσειου Άντρου και άρχισαν να σκαρφαλώνουν από τις σκαλωσιές, που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για τις ανασκαφές. Φθάνοντας σε απόσταση ολίγων μέτρων από τον ιστό της σημαίας δεν αντιλήφθηκαν κανένα φρουρό και με γρήγορες κινήσεις κατέβασαν από τον ιστό το μισητό σύμβολο του ναζισμού. Ήταν μία τεράστια σημαία, διαστάσεων 4x2 μ. Είχαν φθάσει πια μεσάνυχτα. Οι δύο «κομάντος» δίπλωσαν και πήραν μαζί τους τη σημαία και ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο απομακρύνθηκαν από την Ακρόπολη, χωρίς και πάλι να γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς, που συνέχιζαν τη διασκέδασή τους.
Με έκπληξη η γερμανική φρουρά αντιλήφθηκε νωρίς το πρωί ότι η σβάστικα έλειπε από τον ιστό. Οι γερμανικές αρχές πανικοβλημένες διέταξαν ανακρίσεις. Μόλις στις 11 το πρωί ανάρτησαν μια νέα σημαία στον κενό ιστό.
Γλέζος και Σάντας καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο, οι άνδρες της φρουράς εκτελέστηκαν, οι έλληνες διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιοχής απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους, ενώ για τους φύλακες της Ακρόπολης δεν προέκυψε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο.
Η υποστολή της σβάστικας από την Ακρόπολη αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα, μία ενέργεια με συμβολικό χαρακτήρα, αλλά τεράστια απήχηση στο ηθικό των δοκιμαζόμενων Ελλήνων. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκαν οι δύο μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις ΕΑΜ και ΕΔΕΣ.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος συνελήφθη τρεις φορές από τους Γερμανούς, φυλακίστηκε και κατόρθωσε να δραπετεύσει, ενώ ο Λάκης Σάντας ξέφυγε από τους διώκτες του και κατετάγη στον ΕΛΑΣ.

http://www.sansimera.gr/articles/146 

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011

"Το ιδεολογικό στίγμα του 1821" του Βασίλη Κρεμμυδά ("ΤΑ ΝΕΑ" 24/3/2011) κι ένα δημοτικό τραγούδι μελοποιημένο από τον Μανώλη Φάμελλο...



Το ιδεολογικό στίγµα του 1821

Για ποιους λόγους έγινε η Επανάσταση και ποιοι την οργάνωσαν

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΚΡΕΜΜΥΔΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΑ "ΝΕΑ",  Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011


Η Επανάσταση του 1821 παρουσιάζεται, από τα σίριαλ της τηλεόρασης µέχρι τα σχολικά βιβλία Ιστορίας, ως αποτέλεσµα αφύπνισης των σκλαβωµένων, γιατί τα τελευταία χρόνια πριν από το 1821 η καταπίεση από τον κατακτητή είχε γίνει αφόρητη, ως αντίδραση στον κατακτητή που ξεπέρασε κάθε όριο· παρουσιάζεται ως εξέγερση που οφείλεται στην ιδέα της ελευθερίας, αλλά οδήγησε στην ελευθερία χάρη στην επέµβαση των ξένων: ακούστηκε και αυτό τα τελευταία χρόνια, «ας µην ήταν οι ξένοι στο Ναυαρίνο...». 

Μια επανάσταση ολόκληρη εµφανίζεται ως αγανάκτηση, χωρίς µπούσουλα, που έφερε την ελευθερία χάρη στην καλοσύνη, αλλά και για το συµφέρον τους, των µεγάλων της Ευρώπης. Ολα αυτά ακυρώνουν ή δυσχεραίνουν κάθε προσπάθεια να πλησιάσουµε την ιστορική αλήθεια· το ιστορικό ψεύδος είναι πιο εύπεπτο και πιο γοητευτικό σε κοινωνίες µε ιστορική παιδεία από «µισή κι ανέσωστη» έως ανύπαρκτη και µε σχολική ιστορική παιδεία που δεν γνωρίζει άλλο από την περιγραφή – την ανώδυνη. 

Στην πραγµατικότητα, η Επανάσταση ήταν εξαιρετικά προετοιµασµένη µέχρι την παραµικρή λεπτοµέρεια και ιδεολογικά θωρακισµένη. Είχε συγκεκριµένο µπούσουλα και σαφέστατο αίτηµα. Πίσω από όλα υπάρχει µηχανισµός, η Φιλική Εταιρεία. Η προετοιµασία, η επιλογή του χρόνου, η ιδεολογική θωράκιση, η εξεύρεση υλικών µέσων ήταν έργο αυτού του µηχανισµού. 

Η Φιλική Εταιρεία είχε αποφασίσει να αρχίσει η Επανάσταση από δύο σηµεία· τις παραδουνάβιες Ηγεµονίες και την Πελοπόννησο. Φαίνεται, ότι το σχέδιο ήταν η νικηφόρα πορεία της Επανάστασης στις Ηγεµονίες να συνενωθεί µε το δεύτερο σηµείο, την Πελοπόννησο. Εκεί λοιπόν, στις Ηγεµονίες, στις24 Φεβρουαρίου 1821, από το «γενικόν στρατόπεδον του Ιασίου», κυκλοφόρησε µία Προκήρυξη µε τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» και µε την υπογραφή του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας Αλέξανδρου Υψηλάντη. Από εκεί εκπέµπεται όλη η ιδεολογία του Εικοσιένα· είναι το ιδεολογικό του µανιφέστο. 

Η προκήρυξη είναι ένα συγκροτηµένο και σοφό κείµενο· αρχίζει µε αυτό που συµβαίνει στην Ευρώπη: «Οι λαοί της Ευρώπης πολεµούντες υπέρ των ιδίων ∆ικαιωµάτων και της ελευθερίας αυτών, µας επροσκάλουν εις µίµησιν...». 

Τα λίγα αυτά λόγια είναι γεµάτα µηνύµατα· µε κυριότερα τα δύο: ότι µε τις πρώτες λέξεις συνδέεται αµέσως η Ελληνική Επανάσταση µε την Ευρώπη αποκλειστικά – µάλιστα µε τους λαούς της· και ότι το σύνθηµα που προβάλλεται πρώτο πρώτο είναι τα ∆ικαιώµατα. 

Εµφανίζει, µε άλλα λόγια, ο συντάκτης της Προκήρυξης την Ελληνική Επανάσταση ώς ένα µέρος της γενικότερης επαναστατικής κινητικότητας της Ευρώπης και υποδεικνύει ως λόγο της τα ∆ικαιώµατα: δικαιώνει την Επανάσταση και προβάλλει αιτήµατα. Ας σηµειώσουµε ότι η λέξη ∆ικαιώµατα είναι από τα κεντρικότερα κηρύγµατα του ∆ιαφωτισµού. 

Ασφαλώς, πρώτο από τα ∆ικαιώµατα εγγράφεται η ελευθερία: οι λαοί της Ευρώπης, µολονότι δεν είναι υπόδουλοι σε ξένο κατακτητή, παλεύουν για περισσότερη ελευθερία, προφανώς πολιτική και κοινωνική, γιατί η ελευθερία οδηγεί στην ευδαιµονία. 

Το προσκλητήριο για συµµετοχή στην Επανάσταση, για να πάρουν οι υπόδουλοι Ελληνες τα όπλα, είναι δυνατό – κοντά στην ελευθερία και τα ∆ικαιώµατα προστέθηκε η νέα λέξη: «πατρίς». Αναγκαία ήταν και η προπαγάνδιση των καταστροφών και της υποτίµησης από τον κατακτητή: «Είναι καιρός να αποτινάξωµεν τον αφόρητον τούτον Ζυγόν, να ελευθερώσωµεν την Πατρίδα, να κρηµνίσωµεν από τα νέφη την ηµισέληνον, διά να υψώσωµεν... τον Σταυρόν, και ούτω να εκδικήσωµεν την πατρίδα και την Ορθόδοξον ηµών πίστιν από την ασεβή των ασεβών καταφρόνησιν... Η πατρίς θέλει ανταµείψη τα ευπειθή και γνήσιά της τέκνα µε τα βραβεία της δόξης και τιµής...». 

Το απόσπασµα έχει την αξία της ευρείας χρήσης της λέξης «πατρίς» – αργότερα θα κάνει την εµφάνισή της και η λέξη «πολίτης» και αυτή γνήσιο τέκνο της Γαλλικής Επανάστασης. 

Το ιδεολογικό ένδυµα του Εικοσιένα θα ολοκληρωθεί µε την αναφορά στους αρχαίους προγόνους, που άµεσοί τους κληρονόµοι τους είναι οι υπόδουλοι Ελληνες· γίνεται λόγος όχι µόνο για ελευθερία, αλλά και για ανεξαρτησία. Το στίγµα λοιπόν είναι σαφέστατο: κάναµε την Επανάσταση µε ιδεολογικό στήριγµα τα κηρύγµατα του ∆ιαφωτισµού και µε το βλέµµα στραµµένο στη Γαλλική Επανάσταση, όπου ένας ελεύθερος λαός παλεύει για πολιτική και κοινωνική ελευθερία· διεκδικήσαµε ελευθερία και ανεξαρτησία ως ∆ικαίωµα ενθυµούµενοι τα κατορθώµατα των ένδοξων προγόνων προκειµένου να υπερασπιστούµε την ελευθερία µας. Επρόκειτο για τη µοντέρνα, την αστική ιδεολογία της εποχής: «Ας καλέσωµεν λοιπόν εκ νέου... την ελευθερίαν εις την κλασικήν γην της Ελλάδος! Ας συγκροτήσωµεν µάχην µεταξύ του Μαραθώνος και των Θερµοπυλών... Εις τα όπλα λοιπόν φίλοι, η Πατρίς Μάς Προσκαλεί!». 

Ο Βασίλης Κρεµµυδάς είναι οµότιµος καθηγητής του 
Πανεπιστηµίου Αθηνών.


Κάναµε την Επανάσταση µε ιδεολογικό στήριγµα τα κηρύγµατα του Διαφωτισµού και µε το βλέµµα στραµµένο στη ΓαλλικήΕπανάσταση, όπου ένας ελεύθερος λαός παλεύει για πολιτική και κοινωνική ελευθερία





          ΦΥΛΑΚΗ


Στίχοι: παραδοσιακοί (από το δημοτικό
τραγούδι "Στης Πύλου τα μπουντρούμια")
Μουσική/ερμηνεία: Μανώλης Φάμελλος


Εγέρασα, εγέρασα μανούλα μου
πρωτύτερα από σένα, από σένα...

Δε με γερά, γεράσαν γέρατα
δε με γεράσαν χρονια
τα χρονια...

Με γέρασεν η φυλακή,
της Πύλου τα μπουντρούμια...

Χρόνια και χρο, και χρόνια καταγής
στον τοίχο ακουμπισμένος, αχ μάνα...

Έλιωσε το, αχ το κορμάκι μου
και το δεξί μου χέρι, το χέρι...

Περικαλώ την Παναγιά
το χέρι μου να γιάνει...















Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

17 Νοέμβρη 1973 : Η εξέγερση χωρίς φτιασίδια και ψέμματα...

   Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το εισαγωγικό σημείωμα που υπάρχει πριν από το κείμενο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη "Η εξέγερση" που φιλοξενείται στο Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων για την Ε' και την ΣΤ' τάξη Δημοτικού (σ. 223-225, ΟΕΔΒ):
   
   "Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε την κορυφαία αγωνιστική πράξη του  ε λ λ η ν ι κ ο ύ  λ α ο ύ στην περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας (1967 - 1974). Οι φοιτητές των Ανώτατων Σχολών της Αθήνας, με αφορμή δικά τους αιτήματα για καλύτερες σπουδές, κατέλαβαν το Πολυτεχνείο κατά το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου 1973 και  ξ ε σ ή κ ω σ α ν  τ ο  λ α ό  σε μεγάλη αντιδικτατορική διαδήλωση με κεντρικό σύνθημα να πέσει το στρατοκρατικό καθεστώς, που με τη βία είχε καταλάβει την εξουσία. Μ' αυτή τους την πράξη συγκίνησαν τον κόσμο. Η χούντα έστειλε αστυνομικές δυνάμεις και τεθωρακισμένα, που κατέπνιξαν το μεγάλο αυτό ξεσηκωμό στο αίμα..." 

* ( οι υπογραμμίσεις με τα αραιά γράμματα είναι δικές μου)

   Διαβάζω λοιπόν και αναρωτιέμαι, καλά μου φιλαράκια, ποια είναι η εντύπωση σας για εκείνες τις μέρες. Αναρωτιέμαι, δηλαδή, αν φτάνει σε εσάς η αληθινή εικόνα για εκείνα τα τραγικά γεγονότα. 
   Και εξηγούμαι: Η Αθήνα το 1973 είχε περίπου 3 εκατομμύρια κατοίκους. Αν θεωρήσουμε τουλάχιστον το 1/3 ενεργό πληθυσμό (ηλικίας από 21 ετών και πάνω, δηλαδή αυτούς που σπουδάζανε ή εργάζονταν), τότε μπορούμε να φανταστούμε έναν ξεσηκωμό ενός εκατομμυρίου ανθρώπων; Θα μπορούσε να σταθεί η χούντα και να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο, αν ξεσηκώνονταν ένα εκατομμύριο άνθρωποι; Φυσικά και όχι. Ποια είναι η αλήθεια λοιπόν;
   Το καλοκαίρι του 1973 η χούντα υπό τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο θέλησε να μεταλλαχθεί σε ένα καθεστώς ελεγχόμενης δημοκρατίας. Οι περισσότεροι πολιτικοί της πριν το 1967 "κολοβής" δημοκρατίας,* δεν είχαν αντίρρηση και αντίθεση για μια τέτοια μεταλλαγή. Πολλοί απ' αυτούς μάλιστα είχαν αρχίσει κάποιες συζητήσεις με το χουντικό καθεστώς. Ωστόσο, οι φοιτητές των ανώτατων σχολών της Αθήνας (ή καλύτερα το πιο δυναμικό τους κομμάτι), αρνήθηκαν οποιαδήποτε συνεννόηση με το δικτατορικό καθεστώς. Είχαν προηγηθεί, εξ άλλου. και τα γεγονότα της Νομικής τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς, οπότε  και η χούντα είχε δείξει τις πραγματικές της προθέσεις. Έτσι, οι φοιτητές απόλυτα αντίθετοι σε κάθε ιδέα και πρόταση για συμβιβασμό με το καθεστώς, προχώρησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που ήταν αυθόρμητη και ανεξάρτητη από τις ηγεσίες των πολιτικών δυνάμεων που δρούσαν είτε φανερά είτε παρασκηνιακά είτε παράνομα σε σχέση με τη "νομιμότητα" της δικτατορίας. Με αυτήν την έννοια, ήταν  η ρ ω ι κ ή  η εξέγερση των φοιτητών, γιατί έγινε π α ρ ά και χ ω ρ ί ς την στήριξη των πολιτικών, πολλοί εκ των οποίων ακόμα και σήμερα ζουν και έχουν λόγο για τη μοίρα της πατρίδας μας και του λαού μας.
   Και ο λαός μας; Από την 21η Απριλίου του 1967 και μετά, δεν ξεπέρασαν τις 10 με 15 χιλιάδες αυτοί που αντιστάθηκαν ενεργά και φανερά στη δικτατορία των συνταγματαρχών. Για σκεφθείτε το, 10 με 15 χιλιάδες σε συνολικό πληθυσμό 8 - 9 εκατομμυρίων Ελλήνων εκείνη την εποχή, ή έστω, σε 4 - 5 εκατομμύρια ενεργού πληθυσμού. βγάζοντας έξω τους ανήλικους και τους γέρους! Θα μπορούσε η χούντα να σταθεί στην εξουσία, αν της αντιστέκονταν 2 ή 3 εκατομμύρια λαού; Ούτε ένα 24ωρο! Αυτό είναι το παράπονο, ο πόνος και ο βαθύς καημός όσων αντιστάθηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, έχασαν τους δικούς τους σ' αυτά τα επτά χρόνια, που το γελοίο και φρικαλέο καθεστώς της χούντας "χάλασε" τους ανθρώπους, την πατρίδα και τον τόπο μας.
   Οι λόγοι; Πολλοί και διαφορετικοί. Η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση, φιλαράκια! Προς το παρόν αφουγκραστείτε με την ψυχή σας ένα τραγούδι ύψιστης ανθρώπινης, αγωνιστικής, ηθικής και πνευματικής αξιοπρέπειας του Διονύση Σαββόπουλου...


ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΛΕΞΙΣ


Κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει
οι δρόμοι θα 'ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
αέρας θα με παρασέρνει κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή

Κι ο ήλιος θ' αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου
θα μοιάζουν πράγματα του μύθου κι οι φίλοι μου και οι εχθροί
μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες μαρμαρωμένοι θα σταθούν

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό
χωρίς βουλή χωρίς Θεό σαν βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα
θα πω τη λέξη και το γράμμα μπροστά στην πύλη θα σταθώ



   


*: Δες και την ανάρτηση της 7/11/10 με τον τίτλο "Μια χαραμάδα φως σ' ένα σκοτάδι που φάνταζε παντοτινό...". Εκεί εξηγούμε τον όρο "κολοβή" δημοκρατία.