Παύλος Νιρβάνας: Το προσφυγόπουλο του ουρανού (http://www.hitandrun.gr, 02/02/2016)

.............................................................

Παύλος Νιρβάνας: Το προσφυγόπουλο του ουρανού

• http://www.hitandrun.gr, 02/02/2016

Εις τον προσφυγικόν καταυλισμόν της Λαχαναγοράς Πειραιώς ενεφανίσθη μίαν των ημερών ένας ανέλπιστος, πληγωμένος πρόσφυξ. Δεν ήτο ούτε Μικρασιάτης, ούτε Θραξ. Δεν τον είχαν κυνηγήσει αι ορδαί του Κεμάλ. Δεν του είχαν σπάσει το πόδι του οι Τούρκοι Τσέτηδες. Ήτον απλούστατα ένας αθώος σπουργίτης. Και καθώς επετούσε στον ουρανόν, τον οποίον δεν διεκδικούν, ως γνωστόν ούτε οι Έλληνες, ούτε οι Τούρκοι, το λάστιχο ενός μικρού εντοπίου Τσέτη τον ετόξευσεν εις τα ύψη και δεν είχε την ευσπλαγχνία να του δώση τουλάχιστον τον θάνατον. Του ετσάκισε το ποδαράκι του. Και ο πληγωμένος σπουργίτης, λιγοθυμισμένος από τον τρομερόν πόνον έπεσεν ως νεκρόν σώμα, εις το χώμα. Ο μικρός Τσέτης έσπευσε να τον αιχμαλωτίση, και νεκρόν ακόμη. Αλλά την τελευταίαν στιγμήν, ο πτερωτός τραυματίας ευρήκε την δύναμιν των φτερών του. Και εσώθη πάλιν, εις τα ύψη από τα οποία έπεσε.

Τα φτερά του όμως απέκαμαν εις την ουρανίαν περιπλάνησιν. Εδοκίμασε ν’ ακουμπήση σ’ ένα κλαδί δένδρου να ξεκουρασθή. Αλλά πώς; Μόλις επροσπάθησε να στηριχθή στο ποδαράκι του, τρομεροί πόνοι τον έκαμαν να παραιτηθή από κάθε ιδέαν αναπαύσεως. Και με τας τελευταίας δυνάμεις, που απέμεναν στις μουδιασμένες φτερούγες του, εδοκίμασε πάλιν να πετάξη. Έκαμε δύο-τρεις γύρους εις τον αέρα, αλλά οι φτερούγες του δεν τον εκρατούσαν πλέον. Ένοιωθε τώρα ότι ύστερα από λίγα λεπτά, λίγα δευτερόλεπτα, θα ευρίσκετο κάτω στο χώμα, ανίκανος πλέον να σωθή από τους αγρίους Τσέτες της γειτονιάς. Εις ομοίαν περίστασιν, ο αεροπόρος, του οποίου εσταμάτησεν έξαφνα ο μοτέρ, κατοπτεύει βιαστικά το έδαφος και ζητεί το κατάλληλον έδαφος, δια να προσγειωθή, όσον ασφαλέστερα μπορεί.

Έτσι έκαμε και ο μικρός πτερωτός αεροπόρος. Ο μοτέρ του δεν εδούλευε πια. Κατώπτευσε το έδαφος. Παντού δρόμοι, με τρομερά παιδιά, που επερίμεναν με τα λάστιχα τεντωμένα. Παντού εχθρικοί αυλόγυροι. Παντού άξενα κεραμίδια, όπου ένας τραυματίας σπουργίτης, ανίκανος ν’ αναζητήση αλλού την τροφήν του, θα εκινδύνευε ασφαλώς να πεθάνη από ασιτίαν. Έξαφνα, προς ένα σημείον του εδάφους διέκρινε μίαν αυλήν, όπου γυναικούλες και μικρά παιδάκια, εκινούντο, με ένα ύφος μεγάλης δυστυχίας. Και επειδή η δυστυχία εννοεί την δυστυχίαν, ο πληγωμένος σπουργίτης δεν άργησε να καταλάβη ότι οι άνθρωποι αυτοί ήσαν αδελφοί του και ότι η αυλή αυτή δεν ήταν όπως οι άλλες αυλές των κακών ανθρώπων.

― Μαζί με τους δυστυχισμένους κι εγώ! εσκέφθη ο μικρός σπουργίτης.

Και, μ’ ένα τέλειον β ο λ – π λ α ν έ, το οποίον οι άνθρωποι εδιδάχθησαν, ως γνωστόν, από τα πουλιά, ευρέθη μέσα εις την αυλήν του προσφυγικού καταυλισμού, κατάκοιτος στο χώμα, ανίκανος να κινηθή, έτοιμος ν’ αποθάνη. Αλλά δεν άργησε να βεβαιωθή ότι ευρίσκεται μεταξύ πονετικών ψυχών. Μία ατμοσφαίρα συμπαθείας και αγάπης εσχηματίσθη γύρω από την δυστυχίαν του. Οι άλλοι δυστυχισμένοι εννοούσαν τον πόνον του. Τα παιδάκια δεν ήσαν εκεί σκληρά και άσπλαχνα, όπως τα άλλα παιδιά. Οι μεγάλοι δεν ήσαν κακοί και αδιάφοροι. Αγαθά χέρια τον εσήκωσαν και τον εχουχούλισαν. Και, δια να συμπληρωθή η ευτυχία του, μία ακόμη πονετική ψυχή έσκυψε από πάνω του, ως Θεία Πρόνοια. Ήταν η αγαθή Πρόνοια και των άλλων δυστυχισμένων, η δεσποινίς, η διακονούσα την Φιλανθρωπίαν εις τον προσφυγικόν καταυλισμόν.

― Το καϋμένο το πουλάκι! είπεν η δεσποινίς. Έχει σπασμένο το ποδαράκι του. Πρέπει να το κρατήσουμε κι αυτό δω, να το γιατρέψουμε, ώς που να μπορέση να ξαναπετάξη.

Ο μικρός σπουργίτης, μολονότι δεν εγνώριζε την γλώσσαν των ανθρώπων, εκατάλαβε πολύ καλά τί έλεγεν η δεσποινίς, διότι η γλώσσα της αγάπης είναι μία για όλα τα πλάσματα του Θεού. Και έσπευσε να ευχαριστήση την δεσποινίδα μ’ ένα γλυκύτατον τσίου-τσίου.

― Ευχαριστώ, καλή μου κοπέλα, ευχαριστώ πολύ. Όταν γίνω καλά, θαρθώ να σου πω ένα ωραίο τραγουδάκι στο παράθυρό σου. Δεν τραγουδώ σαν το αηδόνι. Αλλά τα γλυκύτερα τραγούδια δεν είναι τα τεχνικώτερα. Ευχαριστώ, καλή μου κοπέλα, ευχαριστώ. Τσίου-τσίου!

Δύο τρυφερά χεράκια επήραν τον μικρόν πτερωτόν πρόσφυγα, του έδεσαν το ποδαράκι του, τον ετάισαν, τον επότισαν και ύστερα τον ετοποθέτησαν σε μια ζεστή και μαλακή φωλίτσα. Ήτο και αυτός ένα προσφυγόπουλο του ουρανού, όπου η κακία των ανθρώπων φθάνει κάποτε αγρία και τρομερά, ως να μην της έφθανε για να χορτάση αυτή η μεγάλη και απέραντη Γη.

Ραμαζάνι ή Μεγάλη Σαρακοστή των Μουσουλμάνων (http://www.sansimera.gr, 18/6/2015)

.......................................................

Ραμαζάνι ή Μεγάλη Σαρακοστή των Μουσουλμάνων

 

Είναι ο ένατος μήνας του ισλαμικού έτους, κατά τον οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, «παραδόθηκε το Κοράνι ως οδηγός των ανθρώπων» («Ραμαντάν» στα αραβικά, «Ραμαζάν» στα τουρκικά). Ο μήνας αυτός είναι ιερός για τους Μουσουλμάνους, καθώς επιβάλλεται να τηρούνται ορισμένοι κανόνες, που έχουν χαρακτήρα εξιλασμού και υπακοή στις εντολές του Θεού (Αλλάχ). Το 2015 το Ραμαζάνι αρχίζει στις 18 Ιουνίου και τελειώνει στις 16 Ιουλίου. Θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τη χριστιανική Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Ο μήνας του Ραμαζανιού είναι το διάστημα, όπου οι Μουσουλμάνοι απέχουν από τα... πάντα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Από το πρωί έως τη δύση του ηλίου, δεν τρώνε, δεν πίνουν, δεν καπνίζουν και δεν κάνουν σεξ, ώστε να πετύχουν πλήρη σωματική και πνευματική κάθαρση. Δεν φθάνει μόνο η απόλυτη νηστεία κατά τη διάρκεια της ημέρας για να εκτελέσει ο πιστός το καθήκον του απέναντι στον Θεό. Θα πρέπει να μην υποπέσει και σε ορισμένα αμαρτήματα, όπως το ψέμα, η συκοφαντία, η ζηλοφθονία, η πλεονεξία και η ψευδομαρτυρία.

Το Ραμαζάνι είναι περίοδος αναγέννησης κι ένα από τα πέντε κύρια καθήκοντα του καλού μουσουλμάνου. Μετά τη Δύση επιτρέπονται τα πάντα, αφού οι πιστοί προσευχηθούν και καθίσουν στο τραπέζι για το δείπνο, που ονομάζεται «ιφτάρ». Στη συνέχεια επισκέπτονται φίλους και γνωστούς, ενώ πολλοί μουσουλμάνοι ξαγρυπνούν προσευχόμενοι έως την επόμενη αυγή. Από τα μεσάνυχτα ως την ανατολή του ηλίου προβλέπεται ένα γεύμα, το «σαχούρ», για να αντιμετωπίσουν οι πιστοί την παρατεταμένη νηστεία της ημέρας.

Το Ραμαζάνι τελειώνει με τριήμερη γιορτή χαράς, η οποία ονομάζεται «ιντ αλ-φιτρ» («διακοπή της νηστείας», «Σεκέρ Μπαϊράμ» στα τουρκικά) ή «ιντ αλ-σαρχίρ» («μικρή γιορτή»).

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/788#ixzz3dP7u1D5l

Ντάνι Άλβες: Έκανε μια μπουκιά το ρατσισμό! (βίντεο) (tvxs.gr, 28 Απρ. 2014)

..............................................................

Ντάνι Άλβες: Έκανε μια μπουκιά το ρατσισμό! (βίντεο)

Μήνυμα

tvxs.gr,  28 Απρ. 2014

Μια μπανάνα δέχτηκε από οπαδό κατά τη διάρκεια του αγώνα των «μπλαουγκράνα» με την Βιγιαρεάλ, ο ποδοσφαιριστής της Μπαρτσελόνα, Ντάνι Άλβες. Εκείνος όμως δεν δίστασε κι έκανε μια μπουκιά το ρατσισμό...

Ο Αλβες σήκωσε τη μπανάνα από το έδαφος, την ξεφλούδισε, την έφαγε και στη συνέχεια εκτέλεσε το κόρνερ.

  «Το παθαίνουμε πού και πού αυτό στην Ισπανία. Πρέπει να το εκλαμβάνεις με μία δόση χιούμορ» δήλωσε ο ίδιος όταν ρωτήθηκε σχετικά.
 
Ο πρώην στράικερ της Μπάρτσα, Γκάρι Λίνεκερ, τουίταρε το περιστατικό και τόνισε ότι «ήταν μια εξαιρετική αντίδραση από τον Άλβες. Χειρίστηκε τη ρατσιστική αυτή ενέργεια εντελώς περιφρονητικά».
 
Ο Ντάνι Άλβες έχει γίνει συχνά στόχος ρατσιστικών σχολίων κατά τη διάρκεια της 12ετούς παρουσίας του στα γήπεδα της Ισπανίας, τόσο με τη φανέλα της Σεβίλης όσο και της Μπαρτσελόνα.
 
Τον Ιανουάριο του 2013, ο βραζιλιάνος διεθνής διαμαρτυρήθηκε για ρατσιστική συμπεριφορά εναντίον του μετά τον ημιτελικό του Copa del Rey ενάντια στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Σχολιάζω: ...γιατί όταν δεν μπορείς να νικήσεις στο γήπεδο καθαρά, κάνεις ότιδήποτε έξω από αυτό για να κάνεις τον αντίπαλο να χάσει. Όμως φίλε μου παίξε στα ίσα και αν αξίζεις νίκησε, αλλιώς χάσε περήφανα και με αξιοπρέπεια ανθρώπου... 

"Απαγορεύοντας τη Χρυσή Αυγή" γράφει η Μαρία Πετρίδη (www.protagon.gr, 28/3/2014)

.......................................................
 

Απαγορεύοντας τη Χρυσή Αυγή

   


γράφει η Μαρία Πετρίδη

 

• 

  Photo: Panayiotis Tzamaros / Fosphotos.com

Την πρώτη φορά που την κορόιδεψαν στο σχολείο δεν το είπε πουθενά. Ντράπηκε. Δεν το είπε ούτε την επόμενη. Δηλαδή κάτι ψέλλισε στη μάνα της, αλλά κι εκείνη δεν έδωσε και τόση σημασία. Και μια μέρα της πήραν τη τσάντα της και την πέταξαν σε ένα κάδο σκουπιδιών. Και μια άλλη της έσκισαν το βιβλίο της ιστορίας. Και μια άλλη της πέταξαν κουτάκια από αναψυκτικό. Την πέτυχαν στην πλάτη. Την πόνεσαν. Πάλι.
Και μια μέρα ξύπνησε κι είχαν περάσει επτά  χρόνια. Επτά χρόνια σιωπής και πνιγμένων λυγμών στο μαξιλάρι. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τη μισούσαν τόσο. Πουτάνα. Βρωμιάρα. Παλιοαλβανή. Καριόλα. Σίχαμα. Γαμημένη. Παλιόμουνο.
Δεν έχει ούτε ένα φίλο από το σχολείο. Έχουν περάσει έτη φωτός από τότε, είναι πια 35 χρονών γυναίκα, όμως αυτές οι λέξεις κάνουν τη φωνή της να κομπιάζει. Οι σπουδές και τα πτυχία της , η επαγγελματική της καταξίωση δεν έχουν κατευνάσει εκείνον τον πόνο. Το ξέρει πως θα τον έχει για πάντα μέσα της «σουβενίρ, κόμπλεξ, κινητήριο δύναμη, όπως θες πες το…». 
Η «λογική» του ρατσισμού ανήκει στη λίστα με όλα αυτά που το μυαλό μου δεν μπορεί να καταλάβει. Το να θεωρεί κάποιος ότι είναι ανώτερος, ότι ανήκει σε μια  φυλή/ράτσα/παρέα εκλεκτών είναι λάθος,  αλλά οκ ας υποκριθώ/δεχτώ ότι  είναι δικαίωμά του. Το να θεωρεί όμως ότι αυτό το δικαίωμα τού δίνει το επιπλέον δικαίωμα να κρίνει/ταπεινώνει/ορίζει τη ζωή όλων όσων θεωρεί κατώτερούς του είναι λάθος.
Και το βρίσκω τρελό να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι κι όχι μια γραφική μειοψηφία, που πείθονται πως για τα χάλια της δικής τους ζωής φταίνε οι «ξένοι» και πως αυτοί οι «ξένοι» πρέπει να βγούνε από τη ζωή μας με κάθε τρόπο γιατί στην τελική «εμείς δεν τους καλέσαμε να έρθουν στη χώρα μας» οπότε σιγά μη σεβαστούμε τα δικαιώματά τους.
Φυσικά και έχουμε μεγάλο πρόβλημα με τον υπερπλυθησμό μεταναστών στη χώρα μας και φυσικά είναι τεράστιο και σοβαρό και ζωντανό πρόβλημα μιας και αφορά την άμεση καθημερινότητά μας - το ζω από πρώτο χέρι- όμως δεν ξέρω κατά πόσο λύνεται ένα πρόβλημα με προβληματικές αντιλήψεις.
Σιχαίνομαι τη Χρυσή Αυγή εντούτοις δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν στην απαγόρευσή της και μάλιστα με κάθε τρόπο. Οι απαγορεύσεις τέτοιας νοοτροπίας και βάσης με φοβίζουν όσο και η ίδια η ΧΑ. Το να κάνει η πολιτεία στην Χ.Α αυτό που κάνει η Χ.Α σους μετανάστες, να χρησιμοποιεί δηλ. όχι και τόσο καθαρούς τρόπους για να την ξεφορτωθεί, μόνο άγχος κι αβεβαιότητα μου προκαλεί. Θεωρώ πως το ζητούμενο δεν είναι να μην υπάρχει η Χρυσή Αυγή στα χαρτιά και στη Βουλή, το ζητούμενο είναι να μην υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται «χρυσαυγίτικα», που θεωρούν πως είναι σωστό, έντιμο και πατριωτικό να εκτονώνεται ο θυμός τους, ή ο πόνος τους, ή τα κομπλέξ τους πάνω σε εξαθλιωμένους ανθρώπους. Αν η πολιτεία δεν προστατέψει τα δικαιώματα των αλλοδαπών, δεν λύσει το απαράδεκτο θέμα της υπηκοότητας και των αδειών παραμονής εδώ και τώρα (απορώ πως κάποιοι πολιτικοί καμάρωναν με τη λύση-πασάλειμμα,  τύπου Γιάννης Αντετοκούνμπο, αντί να ντρέπονται), δεν επιβάλλει τους νόμους και από τις δύο πλευρές, η νοοτροπία δεν θα αλλάξει. Είναι σημαντικό να υπάρξουν θεσμοί που θα δημιουργήσουν και θα αναδείξουν μια δυναμική αντιρατσιστική παιδεία και κουλτούρα κι όχι μέτρα που απλώς θα μεταφέρουν τις ψήφους εκεί που βολεύει... Δεν θεωρώ ότι αυτό το 10% της Χρυσής Αυγής είναι απλώς και μόνο «θυμωμένοι πολίτες». Φοβάμαι πως η συντριπτική πλειοψηφία αυτού του 10% είναι άνθρωποι που πιστεύουν στη βία και τις ρατσιστικές θέσεις τη Χ.Α, που γουστάρουν αυτήν την άθλια μαγκιά, που ακόμα κι αν δεν υπάρχει Χ.Α για να την ψηφίσουν θα συνεχίσουν να πιστεύουν σε αυτήν. Θα συνεχίσουν να μισούν  τα παιδιά των αλλοδαπών στα σχολεία της γειτονιάς τους. Και θα συνεχίσουν να μαθαίνουν και στα παιδιά τους να τα μισούν και να τα σιχαίνονται. Να τα κοροϊδεύουν, να τους σκίζουν τα βιβλία, να τους πετάνε κουτάκια αναψυκτικών στην πλάτη...
ΥΓ.: Η Μίλβα γεννήθηκε στην Αλβανία και ήρθε στην Ελλάδα όταν ήταν 10 χρονών. Τελείωσε την ιατρική και έφυγε στο εξωτερικό. Τα τελευταία χρόνια ζει κι εργάζεται ως χειρουργός στις ΗΠΑ. Από το χειρουργικό της τραπέζι έχουν περάσει αρκετοί Έλληνες. Κι επειδή ο θεός έχει μια παράξενη, δική του, αίσθηση δικαίου, ίσως κάποια μέρα να σώσει τη ζωή κάποιου από αυτούς που της πετούσαν αναψυκτικά στην πλάτη και τη φώναζαν Πουτάνα. Βρωμιάρα. Παλιοαλβανή. Καριόλα Σίχαμα. Γαμημένη. Παλιόμουνο.

Ένα ποίημα για τον ρατσισμό... (https://www.facebook.com/mia.nixta, 15/2/2014)

..............................................................

 Ένα ποίημα για τον ρατσισμό...
 





 Το δανείστηκα από εδώ: https://www.facebook.com/mia.nixta

Ο Γιάννης απ’ τα Σεπόλια Του Παντελή Μπουκάλα ("Καθημερινή", 29/6/2013)

.....................................................

Ο Γιάννης απ’ τα Σεπόλια
Του Παντελή Μπουκάλα
Ο Γιάννης γεννήθηκε στα Σεπόλια. Οπως άλλα τρία αδέρφια του. Σε άλλες χώρες, ο τόπος γέννησης θα αρκούσε για να του δώσει υπηκοότητα. Εμείς, όμως, πιο σκληροί και από τους Αθηναίους του κλεινού αλλά και κλειστού άστεως, τα συναρτάμε όλα με το δίκαιο του αίματος, όχι του εδάφους. Οχι ακριβώς «αίμα, τιμή...», όπως ουρλιάζουν οι εθνοαιματολόγοι (αυτοί που «εμπλούτισαν» με μαιάνδρους την ελληνική σημαία, για να υποδηλώνουν το φιλοναζιστικό πιστεύω τους), αλλά περίπου. Στην πατρίδα των γονιών του, ο Γιάννης δεν έχει πάει ποτέ. Την ξέρει μόνο από τις αφηγήσεις τους. Λεφτά και χρόνος για ταξίδια δεν περίσσευαν. Γιατί ο μικρός πήγαινε σχολείο, εδώ βέβαια, στο ελληνικό, και ταυτόχρονα δούλευε· όπου μπορούσε. Ποιος ξέρει. Ισως καθάρισε και το δικό σας αυτοκίνητο, αν περάσατε από τα Σεπόλια ή, αργότερα, από του Ζωγράφου. Αλλά κάποια στιγμή ο μεγάλος του αδερφός, ο Θανάσης, μπασκετόφιλος όπως όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν στον ίσκιο του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη, κατάλαβε ότι ο Θεός, όποιος θεός τέλος πάντων, δεν έδωσε στον Γιάννη τόσο μεγάλο άνοιγμα χεριών (πάνω από δύο μέτρα) για να πλένει πιο εύκολα τα ξένα παρμπρίζ. Αλλά για να παίζει μπάσκετ. Κι ήρθε έτσι ένας καιρός που οι ειδικοί του ΝΒΑ έτρεχαν από την Αμερική για να δουν μπάσκετ στην Ελλάδα. Να δουν τον Γιάννη και τον Θανάση στον Φιλαθλητικό Ζωγράφου, πριν καν παίξουν σε ομάδα της Α΄ Εθνικής. Και χθες, ο μικρός με το μεγάλο άνοιγμα χεριών και το πιο μεγάλο ταλέντο επελέγη 15ος στο ντραφτ του ΝΒΑ. «Πιο ψηλά από κάθε άλλον Ελληνα», λένε οι ειδήσεις, κάτω από μια φωτογραφία όλο χαμόγελα και με την ελληνική σημαία. Κι εδώ είναι που φρίττουν όσοι ουρλιάζουν «αίμα, τιμή...» κι όσοι ετοιμάζουν νόμους περί ιθαγένειας με στόχο τον αποκλεισμό και όχι την ένταξη. Αν περνούσε από το χέρι τους, θα ξεβάφτιζαν από Ελληνα τον Γιάννη. Που πήρε την υπηκοότητα λόγω «εξαιρετικών υπηρεσιών». Εμφανίζεται έτσι σαν χάρισμα το δικαίωμά του, δικαίωμα όσων γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ αλλά τους στερείται η ελληνική υπηκοότητα. Για όλους αυτούς τους κατάφωρα αδικημένους θα παίζει τώρα μπάσκετ, και στην Εθνική Ελλάδος, ο Γιάννης. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Με καταγωγή από τη Νιγηρία.

"Η φωτογραφία της ημέρας" (25.3.2013, lifo.gr)

........................................................

                       Η φωτογραφία της ημέρας  
                  25.3.2013 (lifo.gr)

                                Η Ελλάδα της ανοιχτής σκέψης

                                          Σήμερα στο Περιστέρι

             Ο σημαιοφόρος. Συμμαθητής μας, γείτονάς μας, 
                                           συμπολίτης μας

"Αλίκη, έξι χρονών ρατσίστρια " (απόσπασμα) της Εύας Κάππα (www.lifo.gr, 10/11/2012)

..............................................................

 Αλίκη, έξι χρονών ρατσίστρια  


(απόσπασμα - δες εδώ ολόκληρο το κείμενο: http://www.lifo.gr/lifoland/you-send-it/17881)

της Εύας Κάππα

 

- Τι συνέβη εδώ; Τι σου είπε το αγοράκι;

- Μου είπε πως μ' αγαπά.

- Δεν είναι κακό να σ' αγαπούν. Είμαι σίγουρη και εσύ κάποιο αγόρι αγαπάς.

- Ναι.

- Και θα 'θελες αυτός που αγαπάς να σε φτύσει;

- Μα δεν τον έφτυσα επειδή είπε πως μ' αγαπά.

- Ε, τότε γιατί;

- Γιατί είναι άσχημος και είναι και Αλβανός.

- Και εσύ είσαι βλαμμένο.

Με λένε Νταμιάν και είμαι από τη Βουλγαρία...

   

   Με λένε Νταμιάν και είμαι από τη Βουλγαρία. Το Σεπτέμβριο θα πάω στην έκτη δημοτικού.

   Για να έρθουμε στην Ελλάδα, με τον αδελφό μου φτιάξαμε τα χαρτιά μου για να φύγουμε από τη Βουλγαρία. Όταν τα χαρτιά μου ήταν έτοιμα πήραμε το λεωφορείο για τη Σόφια. Μετά όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο περιμέναμε πολύ ώρα για να ξεκινήσουμε. Τότε, όταν ήρθε η ώρα, πήγαμε να δούνε αν είχαμε όπλα, μετά δώσαμε τα εισιτήρια και πήγαμε στο αεροπλάνο. Ταξιδεύαμε μια ώρα και μισή.

   Εμείς ήρθαμε στην Ελλάδα για να βρούμε μια καλύτερη ζωή. Στη Βουλγαρία τα πράγματα δεν είναι εύκολα και η μαμά μου σκέφτηκε ότι έπρεπε να φύγουμε. Είναι άσχημο που άφησα τους φίλους μου και δεν είναι εύκολο να μιλάω για αυτό.

   Δύσκολο στην Ελλάδα είναι η γλώσσα. Το πιο δύσκολο στο να μάθεις Ελληνικά είναι να μάθεις να γράφεις. Τα μεσημέρια πάω στην Πυξίδα για να μάθω ελληνικά. Μένω εκεί δυο με τρεις ώρες κάθε μέρα γιατί θέλω του χρόνου να πάω σχολείο. Μετά γυρνάω στο σπίτι για να γράψω αυτά που έχω για αύριο. Με βοηθάνε η μαμά και ο φίλος της να μάθω πιο γρήγορα.

   Κάτι άλλο δύσκολο στην Ελλάδα είναι ότι οι άνθρωποι μερικές φορές μιλάνε άσχημα για ανθρώπους από άλλες χώρες. Ακούω να πειράζουν αυτούς που είναι από την Αλβανία. Αυτό όμως δεν είναι σωστό γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιο και δεν θα πρέπει να γίνεται αυτό. Όμως και εγώ όταν ήμουνα στη Βουλγαρία μερικές φορές κορόιδευα τους Τσιγγάνους. Αλλά δεν θα έπρεπε να το είχα κάνει.

   Μου δίνει δύναμη το μέλλον. Γιατί τέτοιος άνθρωπος που θα γίνω τώρα έτσι θα είμαι πάντα. Αν μάθω τώρα να κλέβω έτσι θα είμαι και μετά. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι θέλω να γίνω. Όμως μου αρέσει να βοηθάω τη μαμά μου και να μαγειρεύω.

                                                          Νταμιάν Βεσκόβ

                                                               Ε' δημοτικού

(από το βιβλίο "Ε, φίλε!" - Εξομολογήσεις παιδιών που ζουν στην Ελλάδα ως μετανάστες, πρόσφυγες ή παλιννοστήσαντες, έκδοση του "Κέδρου" και του Δικτύου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, 2004)

Ποια είναι η χώρα μου;

"ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ ΜΟΥ;" «Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»... Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου... ●●●  ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.  ●●●  ΠΗΓΑ στο 605ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.  ●●●  ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής.. Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση... Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο...  ●●●  ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν. Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα». Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα. Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.  ●●●  ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις...  ●●●  ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.  ●●●  ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη... ●●●  ΑΥΤΟ ΠΟΥ έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί. Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έληξε δέκα μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό; Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα... Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση... Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου. Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά...»